Studio fotografie - high key

Bij fotografie in de studio, waar je de belichting volledig onder controle hebt, probeer ik tijdens een reportage steeds een beeld te maken dat een beetje afwijkt van de beelden die ik doorgaans maak. Enerzijds is dit om nieuwe dingen te proberen en anderzijds om toch wat variatie te blijven leggen in mijn studiofotografie.

Zo ook bij An. Ik had me voorgenomen om een high key foto te maken van An. Hiervoor heb ik 2 lichten gebruikt. Uiteraard moet de achtergrond volledig wit worden wil je een high key foto maken (high key betekent eigenlijk dat het overgrote deel van je foto gewoon wit is, met een paar accenten van je onderwerp).

An zelf heb ik belicht met een grote softbox, recht op haar, op hoofdhoogte. Onderaan, ongeveer op heuphoogte heb ik een zilveren reflectiepaneel geplaatst, om alle licht terug te kaatsen. Bij high key wil je eigenlijk niet echt veel schaduwen.

Hieronder het resultaat, kleurfoto omgezet naar zwart wit. Graag uw mening.

Nelson Mandela

Zelf in 5 jaar Zuid-Afrika heb ik jammer genoeg nooit de eer en het genoegen gehad om - in mijn ogen althans - een van de figuurlijk grootste personen ter wereld te mogen ontmoeten, namelijk Nelson Mandela, eerste zwarte president van Zuid-Afrika.

Ik ga hier niet de loftrompet opsteken over Mandela, maar wil toch even kwijt dat hij simpelweg een levende legende is. Mensen die hem ontmoet hebben zijn steevast onder de indruk van zijn persoonlijkheid en wijze woorden.

Ik hoop dat hij nog lang onder ons mag zijn, voor hem, voor Zuid-Afrika, voor de wereld.

Respect! Respect! Respect!

Tijdens een huwelijksviering kwam ik onderstaande poster tegen. 't is Mandela ten voeten uit.

Easy-M

Een beetje off-topic, maar toch ....

Als fotograaf zit je dikwijls achter je computer om beelden te bewerken. Omdat je daarvoor voornamelijk je ogen en handen voor nodig hebt, kan je je oren voor iets anders gebruiken.

Om naar het nieuws te luiteren bijvoorbeeld, of interessante radioprogramma's, ....

Laat dat nu net de reden zijn waarvoor ik iets zocht dat ik in mijn computer kon inpluggen om naar radio te kunnen luisteren. Vol goede moed stapte ik de Apple winkel Easy-M binnen in Leuven met de vraag of ze zoiets hadden.

Het antwoord was nogal verbijsterend. Ja, ze hadden daar zoiets staan, maar ze raadden me het niet aan dat te kopen omdat ze dachten dat het niet goed ging werken, omdat in België het digitale signaal anders was dan in andere landen, .... Kortom, blijf er met uw fikken af.

?

Soit, ik ben dan in Leuven naar Marcel gegaan (Digame), waar ze identiek hetzelfde product hadden. Annemie, die me als klant kent, vermoedde dat het prima zou werken, maar verzekerde me dat indien het niet zou werken ik met het product zou mogen terugkomen.

En kijk, zowaar, het staat hier te spelen. Je kan er zowel naar de radio als naar TV mee kijken .... en het werkt perfect.

Hebben ze nu echt geld en werk teveel bij Easy-M?

Avondfeest

Ik hoor het vaak van collega's, namelijk dat het nogal ongewoon is voor een fotograaf om op een avondfeest te blijven van een huwelijk. En voor mij is het eerder een uitzondering niet te blijven.

Ik hoor soms van mensen dat nonkel X ook wel mooie foto's kan maken, tot m'n inziet dat nonkel X eigenlijk amper weet hoe je een flits gebruikt, het in Keulen hoort donderen bij de woorden "synchronisatie op het tweede gordijn" en al helemaal wegkruipt in een hoekje wanneer je uitlegt dat je foto's neemt bij een sluitertijd van ongeveer 1/2de seconde.

Ik hoor ten slotte ook van mensen dat ze toch heel blij zijn dat ze mij op het avondfeest uitgenodigd hebben met de vraag er foto's te maken van alle belangrijke gebeurtenissen.

Een avondfeest, dat hoort gewoon goed te zijn!

Ik hoor het wel in de commentaren wat u ervan denkt ....

Salsa!

Wat doet een mens zoal op een zondag avond? Thuis zitten, met een zakje chips, doelloos naar een beeldbuis staren (tegenwoordig zijn het flatscreens, dus die uitdrukking moet stillaan wat aangepast worden)? Of je postzegelverzameling bijwerken? Misschien je niveau calligrafie bijspijkeren?

Niet zo voor de jonge dame die ik moest fotograferen voor een bedrijfsmagazine. Haar zondagavond ziet er heel wat geanimeerder uit dan de doorsnee "coach potato" vermits ze dan altijd naar Brussel trekt om in La Tentation Salsa te gaan dansen.

Dit was het onderwerp van het artikel en de redactie had me gevraagd om daar foto's van te maken, zowel van als ze alleen zou dansen als met een danspartner.

In La Tentation was het zodanig donker dat het maken van foto's van de dansende Salsakoningin in de dansende menigte nogal onbegonnen werk was (de redactie had nog wat meer eisen en die waren quasi niet verenigbaar met de situatie ter plaatse), waarvoor we opteerden om ergens in een hoekje de foto's te maken.

Door het weinige licht was ik genoodzaakt om op hoge ISO te werken en om flitslicht te gebruiken. De hoge iso was nodig om toch wat omgevingslicht te vangen en het flitslicht om de beweging wat te bevriezen (men heeft graag wat scherpe foto's waar het gezicht herkenbaar is).

Om die reden heb ik twee Nikon SB900 flitsen opgesteld, voorzien van een CTOfilter om de kleurtemperatuur in La Tentation een beetje te benaderen. De flitsen staan op ongeveer 30 graden tov onze danseres.






Iemand zin in een dansje?

Bekende soldaat

OK, ik beken, ik heb tijdens het lang 1-mei weekend niet gewerkt. 'k Ben er namelijk even tussenuit getrokken met de twee kindjes, gaan kamperen in de Voerstreek, bijna letterlijk op de grens tussen Vlaanderen en Wallonië.

't Is daar gewoonweg prachtig, 'k heb er een beetje mijn hart verloren.

Dat geldt ook voor de zovelen soldaten, die er dan letterlijk hun leven verloren hebben in de strijd voor de bevrijding van België en Europa. Als je daar tussen de graven van het militair kerkhof staat in de buurt van Aubel, dan word je toch even stil .... en die politici maar kibbelen over onbelangrijke zaken zoals de splitsing van België ....

't moet daar nogal wat geweest zijn, zo'n 65 jaar geleden.






Respect voor allen die daar liggen.

Oh ja, aan iedereen die denkt extreem rechts te stemmen, ga eens naar de Voerstreek en bezoek er eens de militaire begraafplaatsen. Misschien stemt het tot nadenken.

Portretfotografie

Volgens mij moet onderstaande reeks in de categorie portretfotografie ondergebracht worden, maar 't had eveneens "hoe entertain ik een ziek kindje dat ik 's middags van school gaan halen ben omdat het zich niet lekker voelde'" kunnen heten. Al is die laatste titel misschien ietwat te lang.

Nadat ik mijn dochtertje van't school gehaald had, en nadat ze een tijdje naar Tom & Jerry alsook Bambi had gekeken, moesten we toch even iets actiefs gaan doen. En omdat haar voorste tand dreigt uit te vallen om plaats te maken voor een - euh - groot gat, wou ik toch nog eens wat foto's van haar.

Onderstaande reeks is gemaakt op ongeveer een kwartiertje, een deel met natuurlijk licht, een deel met flitslicht. 't Is hoe ik mijn dochtertje zie ....














of hoe fier kan een vader zijn ....

Portret van dieren

Doomke en dieren, dat heeft nooit goed gewerkt. Niet dat ik er iets tegen heb. Integendeel zelfs. Toen ik zo'n jaar of 8 was heb ik na veel aandringen bij mijn ouders een mooi aquarium gekregen waar ik uren naar kon kijken (ook naar mijn papa die het aquarium mocht uitkuisen).

Later kreeg ik van een gekke tante met pasen ooit eens een echt kuikens. Mijn broer kreeg er ook een, waardoor we plots met twee kuikens in huis zaten. Een geïmproviseerd hok, bestaande uit een kartonnen doos, werd al snel te klein, waardoor Gasten en Leo - want zo hadden we ze gedoopt - bij de kippen van nabije familie belandden, waarna ze uiteindelijk volgens mij op een dag in de kookpot geeindigd zijn.

Hetzelfde geldt voor het konijn dat ik later van diezelfde gekke tante gekregen heb. 'k Heb er toch een paar maanden plezier van gehad, totdat ik na een of ander kamp bij mijn thuiskomst moest vaststellen dat het diertje er gewoon niet meer was.

'k Heb het dan maar opgegeven, want een kat of een hond kwamen er zeker nooit in. En daardoor komt het dus dat ik het niet helemaal begrepen heb op dieren.

Moet uitgerekend ik dan een reportage maken van een dierenartsenpraktijk, waarbij niet enkel de praktijk in beeld gebracht moest worden, maar ook een heel aantal dieren van de dierenarts. En 't moest een beetje mooi zijn, want de foto's zouden minstens 30 30 groot in de praktijk moeten hangen.

Omdat dieren nog moeilijker te fotograferen zijn dan kinderen, moet ik u niet vertellen dat ik een beetje zenuwachtig aan de opdracht begonnen ben. Maar het resultaat, daar ben ik best tevreden over. Hieronder een paar voorbeeldjes.

Dit portret van een kleine pony is gemaakt in vol zonlicht, dus zonder gebruik te maken van flitslicht en is omgezet naar sepia.



Het varkentje werd eveneens in de volle zon gefotografeerd. 't Heeft een geweldige karakterkop, wat het voor mij zowiezo geschikt maakt voor een portret. Moest het alleen wat meer stil gezeten hebben ....




Binnen in huis moest ik dan van haar poezen wat portretten maken. 1 flitslichtje (Nikon SB900) door een paraplu naast de immer gewillige poes, in combinatie met een 200mm lens maakten dit portret. Ze ligt op een sofa, maar door de kleine scherptediepte vervaagt de achtergrond helemaal.





Tot slot moest ik nog de honden portretteren, wat absoluut niet gemakkelijk was. Ik heb hier weerom door een paraplu belicht. De achtegrond is een binnendeur. Door het feit dat de hond constant zijn hoofd bewoog was scherpstellen op de ogen verdomd lastig, maar uiteindelijk zijn er toch een par portretten uit gekomen die bruikbaar waren.




Portretten van dieren, 't is eens iets anders.

20.000!

Hoihoi! 20.000 views sinds de start van deze blog.

Als je dit vergelijkt met sommige mega-blogs stelt dit niets voor, maar fotodoom pretendeert geen mega blog te zijn en is dus blij met jullie, bezoekers van deze blog, voor alle bezoekjes. 't Wil toch zeggen dat er mensen deze blog alsnog de moeite vinden om eens te bezoeken.

Allez, vooruit, op naar 20.000 bezoekers (per dag ....).





Een "oogsnoepje" uit de kerstmarkt van Essen ....

Portretfotografie

Portretten. Je denkt daarbij zeker eerst aan mensen. Maar 't kunnen voor mijn part ook dieren zijn, nietwaar?

Ik ga de komende dagen een paar "portretten" posten die ik onlangs bij een dierenarts moest fotograferen. Een hele klus als je het mij vraagt, omdat dieren - net als kleine kinderen - gewoon niet luisteren.

Zo ook met deze leguaan. Een prachtig beest, niet snel, maar als je er een portret moet van maken beweegt hij toch nog altijd te veel en te snel.

2 Nikon speedlights zorgden voor de belichting.

Marc en Karel

't Was al "vandadde" toen Marc me belde, op weg naar onze eerste kennismaking en het bekijken van mijn voorbeeldalbums. Aan ons gesprek over de telefoon kon ik al horen dat het "goed" zat. En jawel, een fijn gesprek later waren zowel Marc, Karel als ikzelf overtuigd, namelijk "we gaan trouwen!" (ttz, Marc en Karel gingen trouwen en ik mocht de foto's maken).

Dit weekend was het dan weer "vandadde". Marc en Karel trouwden. En geloof me, nog nooit zoveel volk gezien in de trouwzaal van Leuven! Nog nooit zoveel plezier gehad bij een inzegening door de immer sympatieke doch ietwat gereserveerde Schepen van de burgerlijke stand. En ook nog nooit zo'n overrompeling van een cafétje op de Oude Markt te Leuven gezien van al het volk dat daarna er eentje ging drinken op de gezondheid (en vooral kosten) van Karel en Marc.

En daarna was het tijd voor de reportage. We hebben die in Leuven centrum gedaan, onder een grijze lucht. Hieronder enkele sfeerbeelden;

Marc was er zeker van, deze wagen (een Citroën DS als ik me niet vergis) is de mooiste die er ooit gemaakt is en daar wou hij persé in trouwen. En zo geschiedde.



In een klein steegje hielden we dan halt voor een paar foto's. Een houten poort en de zandstenen gevel zorgden voor het decor. 2 SB900 flitsen, voorzien van een 1/2CTO filter zorgden voor het nodige zonlicht. Marc en Karel zorgden voor de rest.





Wat verder hebben we met behulp van weer twee reportageflitsers een deur "in vuur een vlam" gezet ('t was eigenlijk een donker hoekje).



Toen ik me 180° draaide, zag ik de achtergrond voor deze foto. Als je goed kijkt zie je dat ze belicht is met 2 lichten in "crosslight" situatie (een licht links voor en 1 licht rechts achter). Merk de grauwgrijze lucht op.



Een intiemer moment ...



... en dit waren de afsluitende foto's met het stadhuis van Leuven op de achtergrond.



't Was weer een geweldige dag, die afgesloten werd met een spetterend feest. Marc en Karel, bedankt dat ik erbij mocht zijn!

Huwelijksfotografie

Deze avond is mijn laatste album van 2008 bij zijn nieuwe baasjes terecht gekomen. Daarmee sluit ik een boeiend jaar huwelijksfotografie af. Ik heb weer heel wat blije mensen mogen volgen tijdens hun trouwdag en, zeg nu zelf, dat is een hele eer. Wie zich daar niet bewust van is als fotograaf, blijft beter thuis. Ik heb ook heel wat interessante, vriendelijke, spontane, eerlijke mensen ontmoet, die allen op mij een indruk gemaakt hebben. Het maakt en houdt huwelijksfotografie boeiend en leerrijk.

De huwelijksdag van Cindy en James was op zijn manier dan weer een beetje speciaal. Alleen al het feit dat James afkomstig is uit Ierland - waardoor de helft van de genodigden een sappig Engels praatten - zat daar zeker voor iets tussen. Of het Afrikaans koor tijdens hun kerkdienst. Of de eerste sneeuwval van het jaar. Of ..... en zo kan ik nog even doorgaan.

Maar, zoals ze in het Engels zeggen, "the proof of the pudding is in the eating" (of zoiets althans) waardoor het toch nog altijd spannend is om af te wachten hoe het album er in zijn definitieve vorm uitziet en zal ontvangen worden.

Deze avond was het dus zover, Cindy en James zijn hem komen halen.

En of het meegevallen is? Wel, dat kan ik je niet vertellen (I could, but then I would have to kill you). Maar laat het ons zo stellen: Cindy en James hadden namelijk nog iets meegebracht voor mij, een "Bongo Bon for Kids". Enerzijds om mij te bedanken voor al wat ik voor hun gedaan heb ivm de fotografie en anderzijds omdat ik een zaterdag zonder mijn kindjes heb moeten doorbrengen. Door de bon moet ik het wel met mijn bengels goedmaken.

Kijk, aan huwelijksfotografie zit er onvermijdelijk een financieel aspecct. Maar als een koppel mij dan op deze manier bedankt, dan komt dat recht uit het hart en dat doet mij nog veel meer plezier dan welke financiële vergoeding ook.

Cindy en James, van harte dank!

Wishing you many many years to come and I'm sure that, if you follow your heart in whatever you do, you'll be a happy couple/person.

With much affection,
Jürgen

Advocaten

Advocaten. Je hebt ze in allerlei formaten, vormen en kleuren (wat trouwens ook voor fotografen geldt).

Ongeveer anderhalf jaar terug werd ik door een advocaat gecontacteerd om een reeks portretten te maken bij een advocatenkantoor. Een heel fijne opdracht, dat een jaar later uitmondde in een tweede shoot in datzelfde kantoor.

Maar omdat advocaten ook wel eens van kantoor veranderen, mocht ik een tijdje terug nog eens wat portretten gaan maken. Deze keer had ik iets meer vrijheid dan bij mijn vorige opdracht(en), waardoor ik eerst koos voor een portret voor het logo van het kantoor. Dit resulteerde in onderstaande foto.




De foto is gemaakt met 2 SB900's. Eentje, het hoofdlicht, staat rechts van mij, net buiten beeld en wordt via een paraplu lichter gemaakt. Het licht de persoon volledig uit.

De andere flits staat ook rechts van mij, maar verder weg en (uiteraard) buiten beeld. Het staat ingezoomd en is gericht op de naam van het advocatenkantoor, waardoor ik met de 2 lichten absolute controle over mijn belichting gekregen heb.

Alizée Poulicek

In navolging van voorgaande post, nog een paar beeldjes van een andere schone, Alizée Poulicek.

Vriendelijk meiske op zich, maar ik vond Zeynep "echter".

Zeynep Sever - Miss België 2009

Zeynep Sever werd onlangs Miss België 2009. Niet dat het me geweldig interesseert, die miss verkiezingen, maar onlangs had ik een opdracht voor Caroline Biss, een modehuis van Belgische bodem. En wie liep er mee? Inderdaad, de bevallige Zeynep. In geen 100 jaar zou ik ze herkend hebben, maar eens ik iemand gefotografeerd heb, vergeet ik het gezicht niet gemakkelijk. In het geval van Zeynep kan ik daar nog mee leven.

Ik moest er de voorstelling van de nieuwe collectie fotograferen. Echter, de locatie was niet ideaal (er was enkel een geïmproviseerde "catwalk" in hun hoofdkantoor"), maar het enige dat ze van mij verlangde is dat de kledij "herkenbaar" was.

Uiteindelijk heb ik met 3 reportageflitsen gewerkt. Twee flitsen hangen aan het plafond op ongeveer 45° links en rechts van het model (rechtstreeks, zonder paraplu), en 1 flits hangt rechts achter haar voor wat separatie met de achtergrond.

't Was een interessante ervaring en een ontmoeting met de modellen zelf is altijd interessant. Voor herhaling vatbaar ...

Crisis

't Is crisis. Zo zegt men toch. Betekent dat dan dat je gewoon niet meer kan volgen, overstelpt raakt met werk, ....?

Ah, crisis betekent waarschijnlijk "tijd te kort".

OK, dan is 't crisis.

LUKOIL - The model

Voor de opdracht van LUKoil, het maken van nieuwe beelden voor de rebranding, moest er op locatie ook een model gefotografeerd worden. Het model moest een aantal "taken" uitvoeren die beelden zouden opleveren die kunnen gebruikt worden bij bijvoorbeeld een campagne voor de recrutering van nieuwe werknemers.

Onderstaande beelden zijn gefotografeerd in een LUKoil shop ergens ten zuiden van Brussel op een regenachtige dag. Het model, die zelf uitbaatster is, had nog meegedaan aan miss België verkiezingen en stond eigenlijk al jaren voor de lens in haar vrije tijd, waardoor het voor mij een stuk gemakkelijker was om haar te begeleiden.

Onderstaande foto werd gemaakt met 2 nikons speedlights (SB900), eentje door een paraplu ongeveer een meter boven het toestel en eentje komende van camera rechts, rechtstreeks (geeft "invallend licht" simulatie).




Een belangrijk aspect in de shops van tankstations (en dat zal heus niet enkel bij LUKoil zijn) is de verkoop van tabakswaren. Om die reden moest die ook prominent op de foto.

2 Nikon SB900's, eentje komende van rechts door een paraplu, de andere komt van links achter (rechtstreeks).





De laatste foto was ook een "must". Tijdens deze opnamen regende het en waaide het relatief hard. Door te werken met 2 Nikon Speedlights, voorzien van een kleurfilter, is er toch wat kleur in de foto gekomen, waardoor het weer er beter op lijkt dan dat het eigenlijk is.

Het model is belicht met een SB900 door een paraplu langs voor en rechtstreeks met een SB900 achter haar (achter de pomp).

Zwangerschapsfotografie

Zwangerschapsfotografie. Lisa kwam er een paar weken terug voor langs in de studio. Het bolle buikje was toen zo'n dikke 6 maanden ver ....



Naast een serie foto's die ik "de klassiekers" noem, zoals hierboven - de zogenaamde "cover your ass-shots", die ervoor zorgen dat je altijd een paar mooie beelden hebt die, wat er nadien ook gebeurt, steeds je hachje kunnen redden omdat ze op z'n minst publiceerbaar en afdrukbaar zijn - heb ik eens wat geëxperimenteerd met wat attributen die zich steeds in mijn studio bevinden, als daar zijn "een gordijn" ....



De opstelling van het licht is in volgende beeld relatief duidelijk. Ik gebruikte twee Elinchrom studiolichten voor de algemene belichting, namelijk eentje linksboven, die de textuur en plooien van het gordijn benadrukt, en eentje rechts van de camera die voornamelijk recht op haar buikje schijnt. Haar hoofd heb ik wat bijgelicht met een SB900 van Nikon, omdat ik daarmee heel plaatselijk wat licht in kon steken.



Min of meer zelfde setup, maar ander standpunt. Merk de "witte" achtergrond op. 't Is te zeggen, omdat er geen licht valt op de achtergrond, wordt de witte achtergrond in de foto zwart. 't Is eigenlijk de muur van de studio, maar ik maakte er me geen zorgen om, omdat er toch geen flitslicht op valt. En zowaar, de muur is inderdaad zwart. Simpel toch, die flitsen!




En omdat "it takes two to tango" mag de vader niet ontbreken natuurlijk. Een koppel is per slot van rekening allebei in blijde verwachting.

Workshop Flitsfotografie

Kevin Mollet van X-ray pictures heeft de organisatie in handen genomen van een workshop flitsfotografie aan de kust. Hij heeft een aantal geïnteresseerden bij elkaar gesprokkeld, zorgt voor een (verwarmd?) lokaal en regelt de praktische beslommeringen.

Er zijn inmiddels al 5 inschrijvingen, er is dus nog 1 plaatsje vrij op zaterdag 14 maart.

De workshop wordt weer door mij gegeven, inclusief wat theorie (en vragenuurtje), voorbeelden (een reeks vooraf opgenomen beelden worden op computer getoond en besproken) en een effectieve shoot op binnen- en/of buitenlocatie.

Indien interesse, rechtstreeks bij mij reageren op fotografie apestaartje jurgendoom punt be of via Kevin

Hier kan je een aantal reacties lezen na de eerste workshop flitsfotografie.

Is er nog interesse voor zo'n workshop flitsfotografie ergens anders te lande, of hier in het Leuvense? Ik denk aan een zaterdagnamiddag in mei/juni?

Jürgen Doom

Bedrijfsfotografie - LUKoil

Een van de grotere opdrachten in 2008 betrof het fotograferen van de LUKoil stations. LUKoil heeft JET vervangen (de "rebranding" is nog volop bezig) en voor hun folders, website, reclame- en aanwervingscampagnes zijn had men fotomateriaal nodig.

Op voorhand - dit noemt men dan de pre-productie - heb ik een omstandige uitleg gekregen over wat men graag had gehad van beelden. Het was nogal omvattend: beelden van de stations binnen en buiten, bij dag en nacht. Foto's van de uitbaters, van de broodjesbar, de verschillende displays. Foto's van de truck - op een station alsook in het depot. Detailfoto's, overzichtsfoto's. Mensen die tanken, die aankopen doen, die betalen, .... Enfin, een opdracht waar ik best wel bezig mee geweest ben.

Onderstaand beeld werd gemaakt in Aarschot. Men had een beeld nodig dat gelijkaardig was als een beeld dat ze in een reclamefilmpje gebruikten, namelijk een nachtfoto met wat dynamiek.

Voor dit beeld gebruikte ik een statief om mijn camera op vast te zetten, een 85 1.4mm lens op f/10 en een sluitertijd van 3 seconden. De strepen op het beeld zijn van de lichten van auto's (onderaan) en van een vrachtwagen (bovenaan). De grootste moeilijkheid was om in te schatten wanneer het aankomende verkeer ongeveer in (en uit) mijn beeld zou komen. Om bewegingsonscherpte te vermijden bij het drukken op de ontspanknop werkte ik met een tijdsvertraging van ongeveer 2 seconden (sluiter indrukken, en na 2 seconden gaat de sluiter pas open).




De foto krijgt door die lichtstrepen een dynamisch karakter, iets wat ze bij LUKoil graag hadden gehad.

Een gelijkaardig beeld maakte ik in Mechelen, met dat verschil dat er nog wat daglicht aanwezig is en dat de wagens (en vrachtwagen die links aangestormt komt) zichtbaar zijn. In onderstaand beeld komt voor mij wel alles samen; het logo (de totem) staat mooi "centraal" in het beeld, het station ondersteunend er achter, links de vrachtwagen waarvan je de indruk krijgt dat de lichten schijnen en rechts een auto die in beeld komt.



Tot slot, bij deze opdrachten heb ik geleerd om altijd een fluo vestje aan te doen. Ik stond dan wel in de berm, maar moest een paar keer de straat over steken en wanneer je gewone kledij aan hebt, dan word je gewoon niet gezien. Maar met zo'n fluo vestje kan er niet naast je gekeken worden.

Studio Brussel - reportage

Een tijdje terug moest ik een reportage maken van Thomas de Soete van Studio Brussel. Het moest gebeuren in de studio van StuBru tijdens de uitzending.




Het afgelopen jaar heb ik een aantal van dergelijke opdrachten gedaan. Radio1, Studio Brussel, Donna ...., 'k ben er meermaals geweest en telkens tijdens de uitzending. Daarbij heb ik in de studio steeds minstens 2 reportageflitsen gehangen, type Nikon SB900, om zo vanuit alle hoeken een goed belichte presentator te kunnen fotograferen.



't Is op zo'n momenten dat je beseft hoeveel lawaai zo'n DSLR maakt. Zelfs het professionele vlaggenschip van Nikon, de D3, maakt voor een studio best wel veel lawaai. Ik kon bijgevolg geen foto's maken wanneer de presentatoren life op antenne waren, want dat geklik zou duidelijk hoorbaar geweest zijn. Ik moest het dus doen op de momenten dat de plaatjes bezig waren of ... terwijl er wat lawaai in de studio was. Met Thomas gebeurde dat dus wel af en toe eens .....








Toen ik er aan kwam zat Thomas zowaar op een hometrainer te "sporten". Hij moest dat zo'n half uurtje volhouden en toen dat uiteindelijk afliep, kwam hij als een volleerde "Tom Boonen" over de finish gespurt. Links onderaan zie je het profiel van sidekick Linde Merkpoel.



... daarna was het weer wat rustiger in de studio.



'k Heb inmiddels heel veel respect gekregen voor radiomakers. Ze moeten dikwijls alles tegelijkertijd doen, zoals djingels, verkeersinformatie, nieuwtjes, plaatjes mixen, ed .... en tegelijkertijd ook nog eens presenteren. Geef mij maar een fototoestel ....!



Na de shoot moest er nog snel even een portretje gemaakt worden dat door het reclamebureau gedetoureerd moet worden. 1 paraplutje op Thomas en 1 licht rechtstreeks op een wit geschilderde bakstenen achtergrond leverden dit beeld op.



Thomas de Soete, elke werkdag life op Studio Brussel tussen 06 en 09h.

Triatlon atleet - portret

Voor een klant van mij, een reclame- en copyright kantoor in Nederland, moest ik een portret maken van een triatlon atleet. "Maak een paar statische en dynamische beelden", mailden ze me nog.

Op de bewuste ochtend, ergens in januari, was het koud. Barkoud. Zo koud zelfs, dat ik vreesde dat de batterijen in mijn flitsen en Pocket Wizards niet lang stroom zouden leveren aan mijn SB-900's. Achteraf bleek die vrees ongegrond, maar ik ben toch zuinig met het licht omgesprongen.

De eerste serie foto's heb ik gemaakt van de atleet in rust (nadat ik hem een beetje had laten warm lopen, want de arme man bevroor zowat van de kou). Tijdens zijn warmlopen heb ik twee Nikon SB-900 flitsen opgesteld, met het hoofdlicht komende van rechts en een invullicht komende van links. Deze laatste moet zowat een stop lager gestaan hebben dan het hoofdlicht.



Het is een safe portret, dat - zelfs al mislukt al mijn ander werk dat hierna komt - zeker kan gebruikt worden bij het artikel.

Een gelijkaardige setup heb ik gebruikt voor de fiets foto's. Ik wou de redacteur wat speling geven met een keuze aan foto's (die trouwens nagenoeg allemaal vertikaal moesten zijn, omdat de foto op 1 A4-tje zou gebruikt worden in staand formaat) en koos daarom om zowel foto's van het lopen als van het fietsen te maken. Onderstaande foto is het resultaat.



Ik wou dan een iets dynamischer beeld maken, meer een soort "actiefoto", of althans een foto die meer deed denken aan de atleet in actie. Hiervoor gebruikte ik twee flitsen die op ongeveer 45° achter de atleet stonden en die hem dus langs beide kanten belichten. Het licht van voor kwam van net boven de camera, met een flits door een paraplu.





Omdat ik het eigenlijk allemaal iets te "scherp" vond, heb ik dan besloten om er wat beweging in te steken. Nu is het bijzonder moeilijk om een actiefoto te maken van een atleet in actie (althans,bij -5°C, bij een tijdsdruk van ongeveer 45 minuten max en met behulp van reportageflitsers, waar de plaats van het onderwerp tov de flitsers nogal kritiek is). Maar er is een "workaround", een alternatief als het ware. Door mijn sluitertijd te laten zakken van 1/250ste bij de vorige foto naar 1/30ste alsook mijn diafragma daarbij aan te passen (en het daarmee gepaard gaande verhoging van de flitssterkte op mijn flitsen, in dit geval tot maximum kracht) voor onderstaande foto, had ik identiek dezelfde belichting, maar kon ik spelen met "bewegingsonscherpte". Nu was het gewoon zaak een hele rist foto's te maken waarbij ik tijdens het maken van het beeld de camera heen en weer bewoog, waardoor alles wat niet door de flitsen belicht werd onscherp werd, maar alles waar het flitslicht vol op viel toch scherp bleef. Dat leverde onderstaand beeld op




Dit beeld is voor mij dynamisch, geeft zowat de sfeer weer van een eenzame triatleet die op een koude ochtend aan het trainen is. Het beeld zit vol beweging, zelfs zijn benen geven de indruk van te trappen, maar dat komt door de beweging van de camera.

Tijdens mijn workshop flitsfotografie kreeg ik (terecht) meermaals de vraag "maar waarom moet je die flits gebruiken, kan je het beeld niet maken zonder flits?". Het antwoord is uiteraard JA! Je kan natuurlijk deze opdracht doen zonder al dit flitsmateriaal, maar ik vraag me echt af hoe je dan tot zo'n dynamisch beeld zou komen. Het feit dat je kan fitsen, geeft je daarom veel meer opties bij het maken van het beeld dat je voor ogen hebt.

Of niet soms?

Freelance blogger blues

De freelance blogger blues .... 't zou een nieuw nummertje van Wigbert of Eva de Roovere kunnen zijn, of een titel van een blogje dat gaat over het feit dat een freelance fotograaf maar sporadisch - en steeds lang na datum - bepaalde foto's kan posten.

Kijk, wat vind je voornamelijk terug op blogs van freelance fotografen:

- foto's van particuliere opdrachten, vnl huwelijken, modellenshots, etc ....
- foto's van je naasten in (soms bijzondere) situaties (zoals verjaardagen, etc ....)
- foto's van vrije opdrachten (hier scoren modellenshots dikwijls heel hoog, want iedereen ziet graag een knappe verschijning op zijn of haar scherm)
- en af en toe, heel af en toe, eens een "commerciële" shoot, voor een "echte" klant (bedrijf, magazine, etc ....)

Veel blogs die ik volg scoren prima op de eerste 3 items, maar stellen dikwijls teleur voor wat betreft punt 4. LIME, de blog van Bert en Pieter, vullen dat gat wel op, maar kunnen onmogelijk het gemis op alle andere blogs goed maken. Bovendien hebben zij een visie, die niet noodzakelijk helemaal strookt met wat je zelf zou willen zien (dit gezegd zijnde, 't is veruit de beste en meest open blog die er over freelance fotografie bestaat).

En daar komt dus de freelance blogger blues de kop op steken. Het probleem is namelijk dat ook ik heel wat commerciële opdrachten heb waarvan ik denk heel wat interessante informatie te kunnen delen, maar ik kan/mag die beelden niet online gooien voor mijn klanten ze gepubliceerd hebben, laat staan gekregen of gezien hebben.

Tegen de tijd dat dat gebeurd is, zijn die beelden al zo "oud" dat ik ze niet meer online gooi. En me dus ook bezondig aan het laten zien van foto's die in de 3 eerste categoriën passen.

Om het toch een beetje goed te maken, enkele beelden van Geert van Istendael voor CM Visie, gemaakt een tweetal weken terug bij Geert in zijn huis in Etterbeek (of was het nog Schaarbeek). Hij werd er geïnterviewd naar aanleiding van de poëziedag en de foto werd groot gebruikt op de laatste bladzijde van de vernieuwde Visie.

De "lighting setup" is vrij eenvoudig. 2 Nikon SB900 reportageflitsen, 1 paraplu en dit in "crosslight" setup. Links van mij staat de paraplu, rechts achter Mr Van Istendael staat een flitsje rechstreeks op hem gericht. Waar ik ook ga of sta, Geert is altijd goed belicht. Niettemin koos ik ervoor om steeds de foto te maken van de kant waar het hoofdlicht komt (links, door paraplu).







Deze foto werd uiteindelijk gebruikt voor het artikel in Visie.



De freelance blogger blues, is dit iets herkenbaar?

Workshop Flitsfotografie

Zaterdag heb ik mijn eerste workshop flitsfotografie gegeven. In totaal zakten 5 mensen af naar het mooie Leuven (de 6de persoon belde ter elfder ure af wegens een begrafenis - de dingen des levens jammer genoeg).

Ik had mezelf als doel gesteld om hier evenveel blij gezichten te zien buiten wandelen als dat er 5 uur daarvoor binnen gewandeld waren. Om dit te bereiken hebben we zo'n anderhalf uur "theorie van de flitsfotografie" gezien en dit aan de hand van vooraf opgenomen beelden en "handouts", een 3 pagina lange beschrijving van de belangrijkste zaken waar je moet op letten bij flitsfotografie. De beelden die ter ondersteuning van de theorie getoond werden, heeft iedereen bovendien meegekregen op CD, alsook de uitleg erbij hoe die beelden gemaakt zijn.

Er werden in dat eerste anderhalf uur heel wat vragen gesteld, er werden evenveel vragen beantwoord en geïllustreerd aan de hand van de voorbeeldfoto's.

En daarna werden er foto's gemaakt. Door de cursisten (ik heb zelf geen enkele foto gemaakt). Eerst in de studio, daarna buiten.
Voor de gelegenheid zijn ook Birgit en Jolien afgezakt van het verre Limburg. Ze waren onze sympathieke modellen van dienst.

De eerste serie foto's hebben we gemaakt met 2 losse reportageflitsen (type SB-900 van Nikon) en we hebben deze recht naar het plafond gericht. Hierdoor kregen we een egale belichting van Jolien, wat uiteindelijke leidde tot een mooie "portret" setup.



Na een beetje in de studio gespeeld te hebben, zijn we naar buiten gegaan om te leren werken met omgevingslicht. Eerst hebben we gekeken naar wat een foto ons zonder flitslicht zou opleveren. Dit was het - overigens niet onaardige - resultaat:




Daarna hebben we er een lichtje in gestoken, ons omgevingslicht laten zakken en omgezet naar zwart wit in post-processing, waardoor dit beeld tot stand kwam van Birgit.



Bij Jolien zag er dat zo uit.




Omdat ze een beetje te veel in de achtergrond opgingen, besloten we om er een tweede lichtje aan toe te voegen. Hierdoor kwam er meer "separatie" met de achtergrond.




Tot slot hebben we nog een derde lichtje op de achtergrond aangebracht, om die selectief te kunnen belichten. Bovendien hebben we filters gebruikt (CTO en CTB), waardoor in post processing nog wat speelruimte ontstaat voor de belichting en kleuren. Met dit als resultaat.



De workshop werd tenslotte beëindigd met het downloaden van de beelden op computer en het bewerken van een aantal beelden, waardoor er weer een aantal vragen bijkwamen - die we naar best vermogen beantwoord hebben.

Ik had de indruk dat ik een heel aantal mensen met een blij gezicht zag vertrekken, niet in het minst Jolien en Birgit, die de koude getrotseerd hebben en steeds geduldig bleven poseren.




Aan allen een welgemeende danku voor jullie interesse, vragen, input en geduld. Graag tot een volgende keer.

PS: ALLE foto's zijn gemaakt door de cursisten, ik heb ze enkel in Lightroom wat bewerkt voor publicatie.

Fiets

Wat je zeker niet moet doen met de camera van de iPhone:

1. in donkere situaties foto's maken
2. foto's van sterk bewegende beelden maken
3. foto's maken wanneer je zelf beweegt.

En toch ontstond onderstaand beeld, al rijdend op mijn fiets, Johannes in het stoeltje achterop en Myrte met haar fietsje, vol concentratie en overgave.

Het beeld is onscherp, zit vol ruis en niet perfect gecadreerd, maar het geeft wel helemaal de situatie weer, en zeker de dynamiek van het ogenblik .... .



In lightroom heb ik de sliders van de scherpte helemaal (dwz volledig) naar rechts getrokken, waardoor het beeld nog wat "artificiëler" lijkt dan het al was.

Vaders en dochters

'k Was mijn studio aan het opbouwen voor een studioshoot toen mijn dochtertje binnenwandelde en vroeg of ik een foto van haar wou maken.

Ze is nog geen 6, maar als ze zo verder doet dan windt ze me helemaal rond haar vinger.




Voor de foto heb ik 3 Elinchrom studiolichten gebruikt. Het hoofdlicht komt van links (dat zie je oa aan de schaduw van Myrte die naar rechts achter valt) en bestaat uit een "striplight", een langwerpige softbox. Aan de rechterkant staat een grote softbox die voor wat invullicht zorgt en tot slot staat er nog een spot met grid op de achtergrond. De foto heeft bijgevolg geen vignettering gekregen in post-production, maar is zo gefotografeerd;

Vaders en dochters, een speciale combinatie.

Workshop Flitsfotografie

Voor de workshop flitsfotografie van zaterdagnamiddag 24 januari zijn er nog 2 plaatsjes vrij.

Zoals de zaken er nu voor staan ga ik waarschijnlijk "hulp" krijgen van 2 jonge modellen, zodat je tijdens het practisch gedeelte toch iets leukers voor je lens krijgt dan een stoel of - godbetert - mezelf!

Indien interesse, gelieve me rechstreeks te mailen naar info apestaartje jurgendoom punt be.



Locatiefoto mbv 3 reportageflitsen (Nikon SB900), eentje achter de deur dat licht geeft door het venstertje, eentje verder achter de deur dat het koppel belicht en eentje rechtsboven camerastandpunt, als "hoofdlicht" op het koppel.

iPhone foto's

Foto's nemen met een telefoon, 'k kreeg er tot voor kort zowaar koude rillingen van. Ik had nooit gedacht dat ik ooit 1 foto zou maken met een GSM, zelfs niet bij aankoop van mijn iPhone.

Maar onlangs kwam er een kentering in die gedachte. Waarom zo ik GEEN foto maken met de iPhone? Omdat de resolutie onvoldoende is? Omdat ik zelf niet kan scherpstellen? Omdat ik geen lens kan kiezen?

Allemaal drogredenen wanneer je beseft wat je aan het doen bent. Met een GSM maak je geen foto's voor commerciële doeleinden (althans, anno begin 2009 toch nog niet), maar maak je eerder "snapshots van je leven". En of het nu haarscherp of "flou artistique" is, of het nu wat overbelicht of verkeerd gecropt is, dat doet er niet zo toe.

Integendeel, is het geen uitdaging om met heel beperkte middelen toch te trachten een zo interessant mogelijke foto te maken?

Met die gedachte ben ik sinds begin dit jaar zowat random foto's beginnen maken. Zomaar, voor de fun. Omdat ik er zin in heb. Omdat ik iets zie wat ik mooi vind, zelfs al heb ik al mijn megapixelgeweld niet bij me. Omdat dat beeld wil vastleggen.

Deze namiddag reed ik door de streek van Bonheiden, Onze-Lieve-Vrouw Waver, Keerbergen. Het landschap was er gewoonweg prachtig. 'k Had weinig tijd, maar maakte met de iPhone toch volgende beelden.

Jezus

Volgens mijn eenvoudige redenering ben ik een directe afstammeling van God. Ja, echt waar. 't Zit namelijk zo; mijn vader werd geboren toen mijn grootouders nog niet getrouwd waren ("den oorlog", zei mijn grootmoeder dan altijd). Hij werd op hemelvaartsdag geboren (ok, 't is niet kerstmis, maar 't is ook een heilige feestdag) en zijn vader was een schrijnwerker.

Dat is dus duidelijk de onbevlekte ontvangenis, en bovendien een schrijnwerkerszoon. En ik stam daarvan af. Hoe duidelijk kan dit zijn?

Niettemin, 'k heb enorm veel respect voor mijn grootouders. Hun leven lang hard gewerkt, alles gedaan voor hun gezin, zodat zoonlief toch maar zou kunnen gaan studeren (ipv de schrijnwerkerij over te nemen) en het daarna heel goed te hebben. De generatie van mijn ouders is zo'n generatie die alle goede dingen meegemaakt hebben (golden sixties, goed inkomen, goed pensioen .....).

Maar de generatie voor hun, die hebben één of twee oorlogen meegemaakt, zijn krijgsgevangen genomen (mijn grootvader), hebben familie in de oorlog verloren, hebben de depressie in de jaren '30 meegemaakt ..... allemaal zaken waar wij gewoon niet meer bij stilstaan of eenvoudigweg niet gekend hebben (god-zei-dank).

'k Zag mijn grootouders voor het laatst zo'n anderhalf jaar geleden, toen ze beiden nog in het huis wonen waar mijn vader opgegroeid is. Ze zitten nu echter beide in een rusthuis en ik ben bang om ze te gaan bezoeken. Bang om geconfronteerd te worden met de realiteit. Bang om de herinnering aan hun blije gezichten te vergeten. Maar 'k ben nog meer bang dat ik ze toch nog eens moet gaan bezoeken, voor het definitief te laat is.

Bofkont

'k Ben een ongelooflijke bofkont.

Over een paar dagen blaas ik 37 kaarsjes uit en op die leeftijd heb ik nog steeds mijn 4 grootouders. Alle vier! Allen zijn ze de tweede helft van 80 gepasseerd en nog steeds zijn ze er.

Echter, met de ouders van mijn vader gaat het niet fantastisch meer. Ik zag oma Louise laatst zo'n anderhalf jaar geleden, alsook mijn grootvader. Sindsdien zijn ze op de sukkel, in die mate dat oma me niet meer zou herkennen en opa nog amper zou opkijken.

Ik maakte er toen een paar foto's van, die ik later misschien eens post.

Maar verleden week zag ik, ook na anderhalf jaar, mijn andere grootouders terug, die langs moeders zijde. En ik stond ervan versteld hoe actief en "goed" die mensen nog zijn. OK, oma is misschien niet zo goed meer te been, maar grootvader bakt nog op zijn 85ste brood en sandwiches, zorgt voor oma (mantelzorger), doet nog inkopen en is nog helemaal bij de pinken. Zo'n jaar geleden kocht hij een laptop en surft daarmee rustig het web rond. Faut le faire als je komt uit een tijdperk waar auto's, electriciteit en telefoon amper bestonden, als je je hele leven op zee gevaren hebt, als je de radio en televisie en wasmachienes hebt zien binnenkomen. ...

Ik maakte er een paar portretten van. Al had ik al mijn lichten mee, ik heb het gewoon bij het omgevingslicht gehouden.






'k Ben gewoon een ongelooflijke bofkont dat ik nog altijd van hun aanwezigheid kan genieten. 'k Hoop dat het nog heel lang mag duren.

Goed voornemen ...

In een klein, typisch Frans restaurantje, ergens ver in het zuiden van Frankrijk, waar ik met de familie dit jaar tijdens onze vakantie iets ging eten, werden we vriendelijk en op een originele manier herinnerd aan de belangrijke dingen des levens ...



Met dit in gedachten, maak er een mooi eindejaarsfeest van!

Workshop Flitsfotografie - Datum

De reacties op mijn voornemen om een workshop flitsfotografie te organiseren waren, euh, nogal massaal. Veel mensen voelen de noodzaak om de basisprincipes van flitsfotografie eens uitgelegd te krijgen en ik help hun daar graag bij.

Daarom, de WORKSHOP FLITSFOTOGRAFIE komt er zeker, en wel op

ZATERDAG 24 JANUARI

Het zal doorgaan 's namiddags, van 13.30h tot ongeveer 17h30-18h00.

Plaats - Leuven (Wilsele).

Prijs - 75€ (BTW inclusief)

Wat heb je nodig? Een digitale reflexcamera die volautomatisch en volledig manueel in te stellen valt, alsook - indien mogelijk - een reportageflits. Voor mensen die nog geen reportageflits hebben, je kan er gerust een van mij lenen die namiddag (nikon model). Mensen die wel een flits hebben (of meer), gelieve die mee te brengen en in de handleiding even gekeken te hebben hoe je de flits van vol automatisch naar manueel kan zetten, en terug.

Ik voorzie verder ook pocket wizards (voor wanneer we geleerd hebben de flits van de camera te halen).

WAT gaan we doen? Eenvoudigweg leren een flits (of meer flitsen) te gebruiken, zowel OP het toestel (van automatische naar manuele instellingen) als VAN het toestel, De Strobist techniek gaat daarbij ook wat verduidelijkt worden, maar de focus is echt op het leren werken met een flits. Indien gewenst kunnen we ook studio opnamen maken, maar we gaan zeker naar buiten (weer of geen weer) om op locatie een flits te leren gebruiken.

We gaan leren op welke manier je een flits rechtstreeks op je toestel kan gebruiken met toch aanvaardbare resultaten en we gaan het hebben over "filters" voor kleurcorrecties. We gaan die zaken ook live uitproberen, door echt foto's te maken met de flits en te zien hoe bepaalde instellingen je resultaat kan beïnvloeden.

De BEDOELING van de workshop is om je een gerust gevoel te geven bij het gebruik van een flits, weten wat de voor- en nadelen zijn en hoe je eventueel je resultaten kan verbeteren.

Ik beperk het aantal deelnemers tot maximaal 6 personen, zodat ik aan idereen maximaal persoonlijke aandacht kan besteden om vragen zo goed mogelijk te beantwoorden.

Als je je plaatsje wil verzekeren, stuur me dan een mail: fotografie (at) jurgendoom (punt) be (dat kan eventueel via mijn site www.jurgendoom.be). Ik stuur je dan de betalingsgegevens door, waarna je deelname verzekerd is.

Ik kijk uit naar jullie reacties,

Jürgen



Foto: iso 200, 1/250ste, f4.5. 2 reportagelfitsen: 1 vooraan, wat het hoofdlicht vormt, en 1 achter het koppel, voorzien van een blauwe filter. Zorgt voor de separatie met de achtergrond en diepte in de foto. Bewerking in Lightroom.

Workshop flitsfotografie

Ik denk er serieus over na een workshop flitsfotografie te organiseren. Niet met studioflitsen, maar met reportageflitsen en op locatie (buiten, in de frisse Leuvense buitenlucht ....).

In recente gesprekken met mensen heb ik meermaals gehoord dat er een noodzaak is om eens de absolute basis over het flitsen op locatie grondig uit te leggen. Bijvoorbeeld, je wil een portret maken van iemand en je wil er een flits, of twee flitsen, of drie flitsen, .... voor gebruiken. Hoe ga je dan te werk? Hoe stel je je camera in. Hoe verhouden sluitertijd, diafragma en ISO-waarden zich? Hoe maak ik de achtergrond lichter/donkerder zonder dat ik het onderwerp lichter/donkerder maak?

Wat is het denkproces achter het tot stand komen van een foto met reportageflitsers? Gebruik ik een softbox of een paraplu? Of flits ik direct? Eén of meerdere flitsen .... enz ...

Voor wie is de workshop? Voor iemand die schrik heeft om een flits te gebruiken, niet goed durft/weet hoe in manuele settings te gaan en al zeker niet de flits los van de camera te maken. Voor iemand die graag eens uitgelegd krijgt hoe je in de praktijk die reportageflitsers op locatie gebruikt. Het is voor mensen die eventueel al een paar pogingen ondernomen hebben op locatie met losse reportagflitsers te werken, maar die nadien meer vragen dan antwoorden hadden.

Voor wie is de workshop niet? Voor iedereen die al vlot een paar flitsen op locatie kan synchroniseren, voor mensen die een uitgebreide en gevordere cursus flitsfotografie willen volgen en de basisbeginselen al heel goed onder de knie hebben.

Het zou dus echt de basis zijn, op locatie, beginnend met 1 flitsje en zo eventueel uitbreidend naar 2 of 3 of 4 of 5 (of 6, maar meer heb ik er zelf niet ....). Ik zou werken vanuit een heel klein beetje "theorie" om de basisbegrippen te verduidelijken, maar dan voornamelijk te werken rond de vragen die vanuit de "cursisten" zelf komen. En in plaats van zo maar klakkeloos die vragen te beantwoorden ga ik proberen om jullie de tools te geven zelf de oplossingen te vinden voor jullie vragen, zodat je dat later zelf ook kan. We zouden dus op locatie gaan werken, met het toestel dat je zelf hebt, maar ik heb dus zelf 6 flitsen ter beschikking om te oefenen, al mag je gerust zelf je eigen flits(en) meebregen.

Ik zou ook het aantal personen voor de workshop beperken (ik denk 5 tot 6 mensen) en misschien een halve dag?

Indien je je geroepen voelt en denkt dat je graag zoiets zou volgen, laat dan een berichtje. Bij genoeg interesse organiseer ik die workshop zeker.

Gisteren had ik zo'n 5 minuutjes tijd om wat foto's te maken van mijn dochtertje. Ik gebruikte thuis, in mijn woonkamer, 3 SB900 reportageflitsers. Dit was het resultaat. Nabewerking van een paar minuutjes in Lightroom.

Shanghai - the job

Wat ben ik nu eigenlijk gaan uitspoken, daar in Shanghai?

Wie haalt het in zijn hoofd om een freelance fotograaf uit Leuven naar de andere kant van de wereld te sturen?

Wel, een goede klant van mij, natuurlijk ....

't Zit zo. Ik moest voor die klant portretten maken van hun sales mensen. Een heel deel van de mensen kwamen samen in "den Hilton" in Brussel voor een tweedaagse conferentie. Een ideale gelegenheid dus om iedereen even te laten fotograferen.

Ze zegden me ook dat ze de week daarop dezelfde conferentie gingen organiseren in Shanghai, en daarom vroegen ze me of het ging mogelijk zijn om snel enkele van de foto's van Brussel te verwerken en hun door te sturen, zodat ze die foto's dan de week daarop zouden kunnen tonen aan hun "locale" fotograaf, zodat die een beetje gelijkaardige beelden zou maken.

Geen probleem voor mij, maar langs mijn neus weg liet ik hun verstaan dat indien ze problemen hadden om een fotograaf te vinden in Shanghai, ik gerust voor hun de foto's daar ook kon maken.

En voor je het weet zit je dus richting Shanghai .....

Leuk, alhoewel het wel een paar probleempjes met zich meebracht. Hoe vervoer ik veilig mijn lichten en welke lichten gebruik ik ervoor?

Ik heb Elinchrom studio lichten, maar die zijn zwaar en fragiel. Niet goed dus voor vliegtuigreisjes.
Dus opteerde ik ervoor een lichte, mobiele setup klaar te maken op basis van 3 SB-900 flitsen, een mobiele witte achtergrond, een softbox, een paraplu en een reflector. Al deze zaken (behalve dan de achtegrond) passen in mijn rugzakje (inclusief Manfrotto staanders), dus dat kon zeker makkelijk de vlieger op.

Ik voorzag 1 flitser, de hoofdflits als het ware, van een draagbare softbox (Easylight), de achtergrond werd belicht door een flits in een paraplu te flitsen, die dan egaal het licht over de achtergrond verspreidde, en een derde lichtje maakte ik aan de achtergrond vast. Dat diende als "haarlichtje".

De setup zag er ongeveer zo uit




Het hoofdlicht met de softbox heb ik voorzien van een halve CTO filter, en het haarlichtje van een kwart CTO filter. De achtergrondbelichting heeft geen filter. Door mijn witbalans op "Tungsten" te zetten, maakte ik daardoor de achtergrond lichtblauw, maar werd de geportretteerde neutraal belicht. Een eenvoudige manier om op je achtergond een "dégradé" te zetten.

De 3 flitsen werden allen aagenstuurd door pocketwizards.

Het resultaat van de shoot zag er dan zo uit:



Door alle foto's een gelijkaardige behandeling te geven (kleurtemperatuur, etc ....), kreeg ik alle beelden op een zelfde manier gepresenteerd, uitgelicht en met dezelfde achtergrond:



Foto's werden gemaakt met de D3 op ISO 400 en met de vaste 105mm 2.8

Het resultaat is in mijn ogen een portret dat gerust in een studio gemaakt zou kunnen zijn. Had je niet geweten dat het op locatie was gefotografeerd, dan had je dat zeker gedacht. Maar dat dan zoiets met 3 SB-900's kan, dat maakt het voor mij alleen maar interessanter.

't Was niettemin een geweldig leuke opdracht die - voor wat mij betreft - gerust voor herhaling vatbaar is.

China by night

Nog een beeldje uit Sushou, gemaakt tijdens een avondwandeling met de vrienden.

Saaie machine

Volgens mij is dit een saaie machine. 't Is te zeggen, dat was mijn indruk toen ik in het lokaal binnenstapte (met de verplichte veilgheidsschoenen en labojas).

En daar moest ik een foto van maken.

"Ja, maak er maar een fototje van ...." zei men mij nog.

Er stonden drie mensen rond mij (een beetje op mijn handen te kijken), die allemaal zo vlug mogelijk weer weg wilden. Tot ik mijn rugzakje begon uit te pakken, mijn flitslicht begon op te stellen, vragen begon te stellen over hoe dit toestel nu juist werkt, waar de operator staat, enz .... Plots was hun interesse gewekt.

Voor het beeld heb ik uiteindelijk 3 SB900's gebruikt. Eentje staat achter het toestel en is gericht op de operator (mooi ingezoomde flits). De tweede staat achter mij en laat een beetje licht vallen op het toestel zelf. En een derde zit in het toestel (wat eigenlijk een oven is) en is blauw gefilterd. Hierdoor wordt de illusie gewekt dat de oven in werking is.

En zo heb ik een saaie machine toch een beetje laten lachen .... en mijn omstaanders met verbazing achter gelaten.

Shanghai - Sushou

Op ongeveer anderhalf uur rijden met de wagen van hartje Shanghai ligt Sushou (of iets in die zin). Ik heb het bezocht omdat er een vriend woont die me gemakkelijk onderdak kon verlenen.

't Is een ander gevoel om in die stad rond te lopen dan het gevoel dat je in Shanghai krijgt. Het neigt een beetje meer naar Beijing ....

Ik fotografeerde er een serie "lampionnen" ....

Stijn

Een tijdje terug moest ik een portret gaan maken van Architect Peeters te Lier.

Architect Peeters? Lier? OK, waarom niet.

"U kent hem toch" zei de redacteur "Stijn Peeters, broer en manager van Bart, maar ook - en voornamelijk - architect".

Juist, die dus.

Hij zit daar in een leuk pandje, met drie architecten samen. En goed uitgerust ook - De iMacs waren alomtegenwoordig, er lagen hopen tijdschriften en er hing hier en daar wat kunst aan de muur.

Maar voor de uiteindelijke locatie voor de hoofdfoto heb ik gebruik gemaakt van het "stekedonker" trapgat met dito wenteltrap. 't Was er zo donker, dat ik nauwelijks kon focussen. Niettemin heb ik bijna mijn oor verbrand aan een klein gloeilampje, dat voor het weinige licht zorgde.

Onderstaande foto is gemaakt met 2 reportageflitsers (Nikon SB 900), beiden komende van rechts, maar eentje rechtsonder en de andere rechtsboven aan de trap. De foto zelf is gemaakt met een 24mm F2.8 Nikkor. Er werd rechtstreeks geflitst (geen paraplu of zo) en werd gebruikt als hoofdfoto voor het artikel.

Vriespunt

Net zoals het weer staat mijn humeur zowat op het vriespunt.

Aanleiding is een situatie die als volgt uit te leggen is; Ik krijg de vraag om een fotoshoot te doen. Om een aantal redenen kan ik die shoot niet doen en vraag ik een collega fotograaf - die gespecialiseerd is in het onderwerp - of ik de aanvrager kan doorsturen. Ik stel de vraag via email, maar krijg daarop geen antwoord. Bezorgd bel ik 2 dagen later snel even naar die persoon, met de vraag of de mail goed ontvangen werd. Dat wordt bevestigd. En nu, 10 dagen later, nog steeds geen antwoord.

Wat moet ik nu doen? Wat moet ik nu denken?

Mijn aanvrager zit te wachten op een antwoord (wat hij inmiddels al gekregen heeft).
Ik sla een modderfiguur door laat te reageren
En bovendien weet ik nu niet wat ik van mijn collega fotograaf moet denken.

Ik kan begrijpen dat iedereen het druk heeft, maar een mailtje terug met "sorry, echt geen tijd" is voor mij meer dan voldoende.

Enfin, weer een illusie armer.

Huwelijksfotografie

Lieve en Mike hadden voor hun huwelijksreportage gekozen voor een oude leerlooierij in de buurt van Aalst. Een vervallen pand, dat nog moet gesaneerd worden. Maar ideaal voor een huwelijksreportage.

Omdat ik het in de periode september - november ongewoon druk gehad heb met opdrachten (remember Shanghai), heb ik het album nog niet kunnen afwerken. Maar om het een beetje goed te maken volgt hier alvast een voorproefje.

Six feet under

Ik heb geen TV. Voila, 't is eruit!

Maar daardoor ben ik ook altijd een paar jaar achter op de laatste feuilletons, series en soaps. Doe daarbij het feit dat ik in het begin van deze eeuw 5 jaar op een ander continent vertoefd heb, en je begrijpt dat ik nu pas naar de gelijknamige serie "Six feet under" zit te kijken op DVD.

Krijg ik onlangs toch niet de vraag zeker om een begrafenisondernemer uit mijn buurt te moeten gaan portretteren.

Dat was echt een uitgelezen kans om die man eens wat uit te vragen over het "leven" van een begrafenisondernemer (sorry voor de woordspeling) en of al die toestanden vanuit de serie "Six feet under" een beetje realistisch waren.

Blijkbaar wel dus. Balsemen, restaureren van overledenen (na bvb een ongeluk), (bek)vechtende familieleden, .... het hoort er allemaal bij.

Volgens mij moet je in die branche "geboren en getogen" worden, anders doe je zoiets niet. Respect voor die mensen hun werk. Maar ik ben toch nog graag even "6 feet tall" ....

Voor de foto werden 3 SB-900's gebruikt, eentje rechts van mr Peus (hoofdlicht), eentje links achter hem (zorgt voor belichting van zijn rug en hoofd). Die laatste staat ook wat sterker dan die rechts voor hem. Tot slot heb ik nog een 3de licht moeten gebruiken om de bloemen om de kisten vooraan te belichten, want anders was dat eerder een donkere vlek.

Nieuw tijdperk

Er is deze week een nieuw tijdperk aangebroken.

De laatste jaren heb ik voornamelijk tijd en geld gestoken in investeringen in mijn zaak. Voornamelijk fotografiemateriaal zoals bodies, lenzen, studio- en reportageflitsen en toebehoren, computers, beeldschermen, software .....

Geloof me vrij, in de wereld van de fotografie kan je je zonder enige moeite op 1 dag blut investeren - en nog niet alles hebben. Maar als je het een beetje kan spreiden over een paar jaren, steeds voor topmateriaal gaat en "verstandige" aankopen doet, dan komt er een ogenblik dat je kan zeggen "ik heb zowat alles wat ik nu nodig heb".

Op dat stadium ben ik dus gekomen. Ik ga misschien eens een item posten over het materiaal waarmee ik werk (alhoewel ik dat in sé niet zo belangrijk vind, voor zover het over topkwaliteit materiaal gaat), want dat zie je hier en daar wel eens op een blog verschijnen.

Maar het nieuwe tijdperk dat nu aangebroken is, is het tijdperk van investeren in "bijscholing". Via workshops, cursussen, DVD's, etc .... ga ik me het volgende jaar proberen te verbeteren.

Afgelopen maandag begon het met een super interessante cursus over kleurmanagement. Kleur wat? Wel, het hele systeem - van opname tot print - van kleurcallibratie van je workflow. De cursus werd georganiseerd door de Nationale Vereniging van Beroepsfotografen (waar ik lid van ben) en werd echt op maat van de fotograaf gegeven. Ik denk dat ik eindelijk begrepen heb waar het over gaat.

Vandaag werden mij - via via via via - de DVD van Strobist en "the best of Dean Collins on Lighting" bezorgd. Ik heb ze in de States aangekocht, laten bezorgen bij vrienden in Canada, die ze uiteindelijk vanuit Zuid-Frankrijk naar mij per post gestuurd hebben. 'k Heb daarstraks naar de eerste DVD van Dean Collins gekeken, en ik heb bijna letterlijk met open mond zitten kijken.

En tot slot ga ik over een 10-tal dagen een dagje intensief Lightroom2 volgen bij Piet. Ik gebruik al een tijd Lightroom 1, maar ik denk dat ik bij een specialist - en Adobe Certified Expert - best wel wat kan opsteken.

Ik ben nog op zoek naar heel wat interessante workshops. Als je ooit eens een workshop gevolgd hebt die je aanstaat, laat het me gerust weten.

Wat is een goede foto?

Hm, pertinente vraag ....

Het antwoord is echter niet zo eenvoudig. Gaat het over de esthetische kwaliteit, of de techische kant van de zaak. Of beiden? Moet de foto scherp zijn of mag het geweldig creatief ....?

Wel, naar mijn mening hangt dat voornamelijk af van de opdracht, de klant, de toepassing van de foto, etc ....

Mijn best verkopende foto's (niet dat dit moet overroepen worden, want zo heel veel worden die nu ook niet verkocht) zijn nog gemaakt met mijn D100 of D200. Sommige daarvan zijn rechtstreeks in jpg geschoten (ja, toen de dieren nog konden praten en we amper het woord "digitale spiegelreflexcamera" zonder stotteren konden uitspreken) en met een "kitlens".

En toch wordt zo'n foto nog gepubliceerd. Omdat ze de "juiste" foto is, ttz, er staat op wat men nodig heeft. Scherp of onscherp, artistiek of clean, overbelicht of met dichtgelopen zwarten ..... dat doet er dan niet helemaal toe. Als de redactie ermee weg kan (en, laten we wel zijn, technisch voldoende kwalitatief is qua resolutie etc ....), dan is dat een "goede foto".

Laatst kreeg ik de vraag of ik in mijn archieven geen foto had van een kindje dat in een bedje op zijn rug lag, niet te warm toegedekt, zonder het bedje zelf te tonen. Slapen moest niet, maar mocht.
Wel, ik heb me suf gezocht in mijn archieven (ben er meer dan een uur mee bezig geweest) naar foto's van m'n eigen kinderen, heb er zo'n 10-tal doorgestuurd, maar geen enkele voldeed voor de redactie.

Ik ben dan de foto gaan maken, volgens de briefing. Het zoeken naar een "model", afspraak maken, over-en-weer getelefoneer .... heeft me een halve dag bezig gehouden (niet continu natuurlijk, maar toch). De shoot zelf was op letterlijk 5 minuutjes gedaan.

Hieronder een paar archieffoto's en de ene, volgens de briefing gemaakte foto. Welke foto is dit?

Shanghai - Engels

't Is verbazend om te zien hoe veel beter Engels er gesproken wordt ten opzichte van mijn bezoek aan China, zo'n 10 jaar geleden. Pas op, 't is nog steeds niet zo dat je je overal gemakkelijk in het Engels kan uitdrukken, maar de generatie tot zo'n 25 jaar oud kan zich al vrij goed verstaanbaar maken.

Wat wel fantastisch is, zijn de vertalingen die je soms ziet. 'k Heb er niet zo heel veel gefotografeerd, maar om je toch een idee te geven;

Onderstaand plaatje kwam ik in een telecom operator winkel tegen (zoiets als Mobistar, Orange, Proximus, O2, ....)



Deze zag ik in een lift. Vooral de tekst onderaan vind ik nogal hilarisch. Maar de lift wordt wel weer gekeurd op mijn verjaardag!




China ....

Shanghai - het eten

Het eten in China is altijd een beetje een ontdekkingsreis. In Shanghai heb ik de twee uitersten gekend:

Doorgaans eet ik van de stalletjes langs de kant van de weg. Voor een paar eurocent kan je daar een hapje kopen, en voor 10€ krijg je een hoop eten dat je met 1 maaltijd niet op krijgt.

Maar ik ben er ook in een toprestaurant geweest (daarop heb ik me na mijn opdracht zelf even op getrakteerd), waar ik voor zo'n 70€ (een klein fortuin in China) eens goed gegeten en gedronken heb ....

Een kleine impressie:

Stef en Alex

Stef Bos is weer in't land.

Ik weet het, velen onder jullie halen nu eens je schouders op ... en ik deed dat tot een 5-tal jaar terug waarschijnlijk ook bij die mededeling. Ondertussen weet ik wel beter .... (verstand komt maar met de jaren, nietwaar).

Zo dat was dan en dit is nu. Gisteren kwam Stef samen met zanger en singer songwriter Alex Roeka naar de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Beider nieuwe Cd werd er voorgesteld.

Bovendien werd de DVD Storm, een DVD met het integrale concert dat Stef vorig jaar bracht en waarvoor ik de fotografie gedaan heb, ook boven de doopvont gehouden.

Ik kreeg uiteraard een exemplaar, een goedkeurende blik van Stef en felicitaties van de voltallige "juri".

't Is mijn eerste publicatie in een boekje van een DVD, 'k sta er helemaal alleen in (geen andere fotografen) en ik ben apetrots!

Bovendien liet Stef zich ontvallen dat hij voor zijn gloednieuwe website (ook dat nog) enkel nog met mijn foto's zou willen werken. Doomke werd gelijk weer 2 centimeter groter ....

MNM

Vorige week werd bekendgemaakt dat MNM de opvolger wordt van Donna. En omdat ik met nog wat Donna foto's zit is het misschien hoog tijd die de wereld in te sturen.

Zo moest ik een tijd terug Dave Peeters gaan fotograferen tijdens zijn avondblok dat ADHDave heet. De foto's zijn nu gepubliceerd en dus mogen ze van mijn harde schijf het net op.


Eerst moest ik een beeldje maken om te kunnen "detoureren", maw los te maken van de achtergrond zodat ze dat op om het even welke plaats in het artikel kunnen inlassen. Een witte achtergrond is altijd gewenst en dat kon net buiten de studio. Op Dave staat 1 reportageflitser door een paraplu en op de achtergrond staat ook 1 reportageflitser.




Tijdens de uitzending moet ik in principe stil zijn. Verrassend hoeveel lawaai de klik van een fototoestel maakt als je er begint op te letten.

't Is ook steeds weer boeiend om te zien hoe geconcentreerd de presentatoren moeten zijn, al hebben sommigen het daar gemakkelijker mee dan anderen. Dave kan van complete chaos in "no time" omschakelen naar absolute ernst. Of toch zoiets ....



Dave traint ook voor het kampioenschap hamerslingeren, handwuiven, microfoonwerpen en .... teken doen aan zijn technicus dat het liedje moet starten of stoppen.



Maar in Dave zijn programma gaat het er doorgaans nogal georganiseerd chaotisch aan toe, dat een klikje meer of minder van een fototoestel geen verschil maakt. Zolang het maar klikt tussen fotograaf en onderwerp ...



ADHDave ... nog tot eind dit jaar op radio Donna.

't Is goed genoeg

Op een van de blogs die ik volg werd er onlangs verduidelijkt hoe "gemakkelijk" het is om een fles wijn te fotograferen.

Toegegeven, het betreft hier fotografie voor een krant en daar liggen de verwachtingen iets anders dan wat je van professionele fotografie zou mogen verwachten. Niettemin rezen mijn haren ten berge bij het zien van het resultaat, temeer daar de teneur van het verhaal was dat het wel "goed genoeg" is voor een krant.

Wel, beste vrienden, het is nooit "goed genoeg". Enkel "ik kan echt niet beter" is voor mij aanvaardbaar, want dat probeer ik steeds als kwaliteit te leveren.

Bovendien, aspirant fotografen, een fles wijn fotograferen, is in mijn ogen zowat het moeilijkste dat er in de studio kan gefotografeerd worden. De uitdaging is om een belichting te creëren die - euh - eigenlijk niet zichtbaar is. En als dat niet lukt, wel, dan op zijn minst niet storend is. Ga er maar eens aan staan.... Zelfs Mr Strobist himself heeft op zijn site een voorbeeld staan van hoe het kan gefotografeerd worden, maar het resultaat is naar mijn mening ook nogal gemiddeld.

Zonder te willen beweren dat ik een specialist ben in het fotograferen van flessen, wil ik hier toch even een lans breken voor betere fotografie van dergelijke onderwerpen. De hierna gefotografeerde fles van Watneys werd bij mij in de studio gefotografeerd met 1 studiolicht als belichting van de fles en 1 studiolicht als achtergrondverlichting.

Het uiteindelijke resultaat - recht uit de camera - ziet er zo uit.



Volgens mij aanvaardbaar op zich. Je ziet bijvoorbeeld geen onnatuurlijke witte vlekken op het flesje, afkomstig van de softbox die rechstreeks op de fles gericht wordt. Bovendien staat het label recht naar de camera.

Als je het flesje dan even vrijmaakt en een beetje de witbalans aanpast, dan ziet het er al gauw een stuk beter uit.




Het enige dat nu nog rest is om via photoshop wat aanpassingen te doen om het beeld te optimaliseren. Om die reden heb ik de twee labeltjes eruit gehaald en in photoshop wat opgekuist: vlekjes eruit gehaald, beschadigingen bijgewerkt, imperfecties laten verdwijnen .... Die vrijgemaakte labels zien er dan zo uit.



en



Ook het flesje wordt onder handen genomen. Voornamelijk een gaussian blur en hier en daar wat "opkuisen" geven het een veel zachtere "look & feel". Daarna worden de aangaste labeltjes er weer netjes in geplakt en "klaar is kees".

Dit is dan het resultaat zoals het aan de klant afgeleverd werd.




Ik heb geen klachten gehoord.

Shanghai - de mensen

Chinezen zijn Chinezen. Punt.

Daarmee wil ik gewoon zeggen, het zijn ook mensen. Zoals u en ik mensen zijn. Ze lachen wanneer ze plezier maken en huilen bij verdriet. Ze streven ook naar geluk en maken daarbij dezelfde emotionele curves mee die wij meemaken.

Chinezen zijn ook mensen. Punt.

Maar ze zien er een beete anders uit dan wij, westerlingen. En dat maakt het per definitie interessant om er eens grondig naar te kijken. Uit mijn paar "portretjes" heb ik deze selectie gemaakt.

Onderstaand beeldje maakte ik toen ik stond te wachten totdat deze vriendelijke dame mijn "avondmaal" klaar had. Ik ben er nog altijd niet helemaal uit wat ze juist maakte, maar het had het midden tussen een pannekoek en een gebakken ei, die ze dan oprolde en er iets smurrie-achtigs in deed. Maar 't smaakte wel. 50mm, ISO 1600, f1.8, 1/40ste.





Tijdens mij "zwerftocht door de stad" kwam ik ergens deze man tegen. Ik vraag me af of hij me wel zag staan, maar aan zijn glimlach te zien waarschijnlijk wel. Niettemin heb ik daar een tijdje staan lachen naar hem, wat foto's genomen , weer gelachten, enz ... tot hij wat meer op zijn gemak was. Dit is dan het resultaat. 't Meest interessante vind ik nog altijd zijn brilglazen. Geweldig toch.




Voor volgende beelden moet ik iets bekennen. Ik ben niet alleen in Shanghai geweest, maar ook in Suzhou. Dat is op anderhalf uur rijden van Shanghai ('t is eigenlijk bijna een buitenwijk van Shanghai aan het worden), maar daarover later meer. Maar onderstaande beelden zijn dus daar gemaakt.

Deze persoon zat ergens in een of ander mooi toeristisch parkje in een of ander tempeltje een of andere krantje te lezen.




En dat het vriendelijke mensen zijn, dat illustreren we hier.



Misschien moet ik deze foto maar gebruiken om een bruggetje te maken naar een volgende blog, waar ik even kan focussen op "eten".

Ogen

Ik kon mijn ogen bijna niet geloven ('k ben nochtans gewend er mee rond te kijken) .... Vandaag kreeg ik een mailtje van mijn beroepsfederatie over lenzenfabricant TAMRON, die een aantal nieuwe lenzen uitbrengt. Zit me er daar een lenske bij zeg, namelijk een 18-270. Van breedhoek naar telefocus in een halve seconde, zonder je te moeten verplaatsen. Gewoon aan de ring draaien en hups, een heel andere cadrage. Ongelooflijk. Zo snel kan een menselijk oog amper herfocussen en hercadreren, maar TAMRON slaagt er dus in om een fototoestel van een oog te voorzien dat dat allemaal kan.

Dat zoiets optisch mogelijk is, is fenomenaal. Dat zulks maar 729€ kost, maakt het voor liefhebbers betaalbaar. Dat de bijhorende f-stops gaan van 3.5 naar 6.3 is maar een klein detail.
En dat het het onderscheid tussen amateurfotografen (die met deze lenzen werken) en professionals (die met lenzen met vaste brandpuntsafstand werken die - per lens - ook zo'n 729€ kosten) alleen maar groter maakt.

En daar ben ik dus eigenlijk alleen maar blij om.

Shanghai - The city revisited

Kijk, op ongeveer 1 dag kan je onmogelijk een genuanceerd beeld brengen van een stad waar je voor de eerste keer vol verwondering in rondloopt. Maar je kan het wel proberen. Dat is zowat de ingesteldheid die ik had. Ik wou er zelf wat van genieten en toch ook met wat beeldmateriaal thuis komen.

"Shanghai, the city revisited" wil eigenlijk een beetje tegengif zijn voor het blogje waarin de flatgebouwen bijna mijn zoeker uit kropen. In onderstaande beeldjes wil ik de andere kant van Shanghai laten zien. Misschien, eenvoudig gezegd, het "echte" Shanghai, al pretendeer ik niet dat ik dat op die paar uur heb kunnen zien.

Een stad is voor mij maar interessant als het wat vanalles te bieden heeft. De hoge gebouwen waren adembenemend, maar dat zijn de kleine straatjes in de stad evenzeer. Je kan er letterlijk van het ene uiterste in het andere vallen. Wandel je het ene ogenblik in een moderne winkelstraat, dan kan je op 10 stappen (echt!) je in een totaal andere wereld bevinden ....




Als je dan een beetje rondkijkt zie je "oud en nieuw" die hand in hand gaan. Ik had me voorgenomen om enkel met een vaste 50mm te fotograferen, maar voor bepaalde beelden heb ik toch een breedhoek moeten opzetten, omdat het anders onmogelijk was in beeld te brengen.



Voor mij ligt het echte leven dan ook meer op straat in die kleine steegjes. 't Is een plezier om daar op ontdekkingstocht te gaan, de geuren op te sneuven (niet altijd zo'n goed idee in China) en gewoon rond je te kijken. Jammer van de tijdsdruk, want nu kon ik het me niet permitteren om me steeds een half uurtje in te werken in een situatie, waardoor de mensen je gaan vergeten.




In zo'n grote stad als Shanghai is het onbegonnen werk om - weer op zo'n korte tijd - alles te voet te doen. Je loopt er letterlijk de zolen van je schoenen. Gelukkig zijn taxis heel goedkoop en brengen die je snel van de ene kant van de stad naar de andere. Dit is, welteverstaan, enkel mogelijk wanneer je je bestemming in Chinese karakters hebt opgeschreven. Je moet niet beginnen met "take me to the Hilton, please", want dan kom je nergens.

Sommige taxis waren echt de moeite of gefotografeerd te worden. In deze taxi kon ik live een soap op TV volgen.




Het fantastische aan China (en op vele plekken in het verre oosten) is het goedkope eten dat je overal langs de kant van de straat kan kopen. Zolang het gebakken en gefrituurd is kan het allemaal geen kwaad .... heerlijk, en snel klaar.



Smakelijk!

Shanghai - hoog water

Beeld u zich dit even in:

u wandelt langs een relatief drukke straat (ergens in China, maar dit geheel terzijde)
bus 309 stopt
mensen stappen uit
eentje zoekt een struikje op naast de bus
laat zijn broek zakken
doet zijn gevoeg
wandelt weer weg


Ik kon het gewoon niet geloven wat ik daar zag. U wel?

Shanghai - The smog

Shanghai en smog - 't gaat hand in hand.

Toen ik er aan kwam dacht ik bij mezelf - pech vandaag, want mistig ....



Bleek dat het gewoon de alledaagse smog was. Downtown Shanghai ziet er dan overdag ook een beetje troosteloos uit vind ik. Daar sta je dan met een skyline van "'k ga u gaan hebben", maar door de smog zie je het amper.

Het hele stadsbeeld wordt er door bepaald.




En als we dan toch met ons hoofd in de wolken liepen, kwam op uit op deze scène. Een van de hoogste gebouwen in hartje Shanghai, daar bengelen onderaan een aantal touwen - gewone touwen. 1 persoon houdt die (pro forma) wat vast. Maar als je naar boven kijkt, recht de smog in, dan zie je daar zo een paar honderd meter hoger een aantal glazenwassers aan bengelen ....




Ik krijg al hoogtevrees als ik gewoon naar die mensen kijk.

Er zijn leuker manier om aan de kost te komen .....

Shanghai - The city

Voila, we staan weer op Belgische bodem. 't Heeft niet veel gescheeld of ik zat nog in China, maar dat is voor een andere post.

Een weekje China - enkele dagen Shanghai en een dagje Suzhou - laten hun sporen na. Mentaal, fysiek, emotioneel en al de rest ... Op 7 dagen maar 6 nachten gehad, constant met jetlag geworsteld en dan nog de stress van de opdracht, heeft een beetje zijn tol geëist. Ik ben eigenlijk "op". 't Is goed geweest nu, geef me maar een paar dagen rust. Maar daar komt niets van in huis. Vandaag stond ik al om 10h aan de andere kant van Brussel voor een opdracht, amper 11h na mijn aankomst op de "Vlaamsche Klei", na een reis die bijna 24h geduurd heeft.

Maar we gaan hier niet liggen zagen en klagen, want ik zou het voor geen geld willen gemist hebben.

Shanghai - The city. 'k Heb eerlijk gezegd nog nooit zoiets gezien. Zo'n stad, zo'n gebouwen - en de concentratie ervan op een kleine oppervlakte .... du jamais vu.

Dat de Chinezen aan een "inhaalbeweging" bezig zijn, mag duidelijk zijn. Shanghai wil Hong Kong graag naar de troon steken. Ik was in '94 even in Hong Kong op doorreis naar Indonesië en ik was toen best onder de indruk van die stad (alleen al het feit dat de toenmalige luchthaven in het midden van die stad lag), maar in geen enkele mate zoals ik dat was van Shanghai vandaag. Om het even gemakkelijk voor te stellen:

Dit was Shanghai in '94 (dit deel noemt "Pudong", gefotografeerd vanaf "The Bund").



en dit is Shanghai amper 14 jaar later.



En ik heb me laten vertellen dat zo'n 20 jaar terug dit allemaal nog "farmland" was....

Het meest linkse gebouw is de Oriëntal Pearl Tower en helemaal rechts staat een gebouw van zo'n 400m hoog, met 100 verdiepingen. Alstublieft.

Van de 40ste verdiepng van het hotel in de stad ziet dat er ongeveer zo uit (zie de Oriental Pearl ergens in het midden):



En vanaf de Oriental richting stad moet het er dan ongeveer zo uit zien, op zo'n 350 meter hoogte.



350m zei u .... 't kan nog hoger hoor ....




Enfin, nogal indrukwekkend als je het mij vraagt. 'k Ben nog nooit in New York geweest, maar dit oogt toch ook wel lekker.

's Avonds, vanaf de oever van de rivier aan de kant van Pudong, richting "The Bund" .... allemaal glitter, glans en kitch. En om 23uur doen ze letterlijk het licht uit. Zoals bij mij nu ook een beetje ....

Shanghai

De maand september is ongemeen druk geweest voor mij. Heel veel opdrachten, heel veel gewerkt, heel wat uren achter de computer gesleten, kilometers gevreten en weinig geslapen.

En dan komt het er soms niet meer van om wat te bloggen. 'k Heb zelfs bijna geen blogs meer gelezen de afgelopen weken. Enkel Photokina in Keulen heb ik nog kunnen meepikken, dankzij vriendelijke mensen als Serge, Bert, Ake, Pieter en Piet ....

En nu, wel, nu komt er toch een dagje rust. Of toch niet. Ik sta op het punt voor een week te vertrekken voor een opdracht in Shanghai. In China.

Ik moet toegeven dat het wel wat stress met zich meebrengt. Tussen mijn opdrachten van de afgelopen maand door kwam er nog eens de planning van deze trip (vliegtuigtickets bestellen, internationaal paspoort aanvragen, visum aanvragen, emailen met de klant, nadenken over het materiaal dat meemoet, etc ....).

Maar nu is alles zo goed als klaar. Valiesje is gemaakt, 't materiaal zit in mijn handbagage, alle noodplannen zijn nog eens grondig doordacht (wat als mijn achtergrond niet toekomt, wat als mijn computer crasht, ....) en ik ben zelfs al ingechekt. Gisteren avond online gedaan.



Als ze me nu niet op de snelweg overhoop rijden hang ik deze nacht op zo'n 11km hoogte richting China.

Als ik daar gemakkelijk op het internet kan dan post ik wel wat berichtjes, anders zal het voor na volgende week zijn.

dzai jien.

Persfotografie

Toen ik - jaren terug - met fotografie wat meer serieus begon bezig te zijn was persfotografie een van mijn interessepunten binnen de fotografie. Ik heb ook jaren gedacht dat dat mijn toekomst was als fotograaf.

Niets is minder waar. Persfotografie, in mijn ogen, wordt hoe langer hoe meer uitgehold en om persfotograaf te worden moet je zowat een idealist zijn: je werkt je te pletter op de meest onmogelijke uren, je bent afhankelijk van wat er rondom jou gebeurt en dat allemaal voor een vergoeding die de naam "aalmoes" niet waardig is.

OK, ik beken, ik heb een "raamcontract" bij de VUM waarin staat dat ik zo'n slordige 26€ per gepubliceerde foto krijg. Het hoeft je dan ook niet te verbazen dat ik eigenlijk alle opdrachten die ik van hun krijg gewoon weiger. Pertinent.

Vandaag krijg ik een mailtje van de redactie - gestuurd naar alle fotografen die voor Het Nieuwsblad werken, waarin onder meer het volgende staat:

"De fotoredacteur kiest hét beste beeld, ook al komt dat van een agentschap waarvan achteraf blijkt dat die
foto beter is dan een zelf uitgestuurde fotograaf".

Ik lees: we gaan jullie allemaal meer op pad sturen om een zo goed mogelijke foto te kunnen krijgen, en als je geluk hebt selecteren we één van jullie foto's en wordt 1 van jullie betaald, maar we gaan waarschijnlijk wel een beeld gebruiken van een agentschap (die beelden zijn doorgaans mooier en beter) en dan krijgen jullie jammer genoeg geen centjes.

Dream on!

Flitsfotografie

Ik heb een aantal interessante commentaren gekregen naar aanleiding van mijn vorig blogje. Het ging voornamelijk om de foto waar Geert aanbelt bij Sofie.




De vragen en opmerkingen gingen voornamelijk over het gebruik van een flits en meer in het bijzonder of het ook op z'n strobist gedaan werd.

Ik heb mij het afgelopen jaar een beetje verdiept in de manier van het gebruik van losse reportageflitsers om het licht op locatie naar mijn hand te zetten. In plaats van mijn flits op mijn toestel te laten staan haal ik die er doorgaans af, zet die op een statiefje (of hou hem soms in mijn hand) en stuur ik die aan via een PocketWizard. De kracht van de flitser regel ik zelf ifv het resultaat dat ik wil krijgen.

Er zijn echter situaties waar ik bewust mijn flitser er niet afhaal en toch op mijn toestel plaats. 't Is moeilijk om te veralgemenen, maar doorgaans is dat in situaties waar het snel moet gaan en er geen marge is voor "fouten". OF, omdat ik een beter resultaat krijg door ze op mijn toestel te houden.

Een voorbeeld van dat laatste is de openingsdans, waar ik hem altijd op mijn toestel laat staan.

In het geval van Geert die bij Sofie komt aanbellen heb ik die ook op mijn toestel laten staan. Het moest allemaal te snel gaan en de situatie was iets te dynamisch om een aantal aanpassingen snel te doen, waardoor de kans op een foute belichting te groot werd.

Wel heb ik manueel de sterkte van de flits geregeld (zoals mijn sluitertijd en diafragma) en de flitskop is ook ongeveer 45° naar Geert gedraaid, zodat ik enkel hem belicht. Doe ik dat niet, dan is Geert onderbelicht. Draai ik de flitskop niet, dan valt er licht op de zwarte achtergrond. Werk ik op automatisch, dan is Geert gegarandeerd overbelicht (omdat de camera vooral de zwarte achtergrond ziet en dat goed wil belichten).

Tijdens de reportage van Geert en Sofie, waar ik soms met 3 flitsers tegelijkertijd werkte, moest ik soms heel snel even (afstanden) berekenen om de sterkte van de flitser in te schatten. Sofie had dat snel door en merkte langs haar neus op dat je als fotograaf ook wel goed moest zijn in wiskunde.

Klopt Sofie, je moet ook een beetje kunnen rekenen ....

Huwelijk van Sofie en Geert - deel 2

Omdat we toch bezig waren heb ik nog een paar beelden van voor en na de reportage klaargemaakt.

De laatste hand leggen aan Sofie ....



Geert komt aanbellen en Sofie komt van de trap af ('t gebeurt zelden dat ik beide acties in 1 foto krijg ....).



You may kiss the bride!



't Was een vrolijke bende en er liepen een heleboel kinderen rond gedurende de ceremonie. Levert altijd mooie beelden op.



En tot slot werden er nog duiven losgelaten, in de vorm van mooie balonnen ....




Geert en Sofie, ik heb me best geamuseerd, 'k hoop dat jullie het ook fijn vonden.

Prettige huwelijksreis!

Jürgen

Huwelijk van Sofie en Geert

Vandaag (idd, je leest het goed) was het de grote dag voor Sofie en Geert. En ik mocht ook van de partij zijn.

't Was een klein beetje a-typisch, wat wil zeggen dat we eerst de reportagefoto's gemaakt hebben en pas daarna de wet en de kerk.

Voor de gelegenheid zijn we naar de Remi-site geweest in het Leuvense. We hadden een dik uur en het was dus eigenlijk "alles geven". Hier het resultaat.

Een voor mij gouden stelregel is om altijd een "cover your ass" foto te maken (excuse my French). Dat wil zeggen, een beetje op "safe" spelen, niet te riskant beginnen en zien dat je een paar foto's hebt die niet al te gewaagd zijn maar zeker bruikbaar zijn. Het eerste beeld is er zo eentje. Belicht met 1 reportagflitser, komende van links, halve kracht ongeveer. Om die reden zakt de achtergrond een stopje weg en springen Sofie en Geert een beetje uit de foto.


Geert heeft iets met mooie muren. Ik kan het alleen maar gelijk geven.  Niets zo leuk als de textuur van een bakstenen muur.

Het leuke aan de Remis site is dat je er vanalles hebt op loopafstand.  Ook de spoorverbinding Leuven-Mechelen loopt er door met een klein stationneke.  Een heel ander gevoel dan de vorige foto's.  Deze is belicht met 2 lichten, eentje op het bruidspaar en eentje op de bloemen.  Geeft lekkere contrasten en legt de nadruk op het onderwerp.   Volgens mij veel mooier dan het licht van een grijs wolkendek.

Tot slot heb ik me nog even in gebroken glas gewenteld om deze foto te kunnen maken, zo'n 150 meter verderop.  Sofie had door dat ik in glas lag, ik gelukkig niet.

De foto is belicht met 3 reportageflitsers, 2 op de achtergrond en 1 op het bruidspaar.

En voila, op een dik uur tijd toch een rist aan beelden gemaakt die hopelijk gesmaakt zullen worden door iedereen ....

D3

... is terug uit ziekteverlof ....
... heeft nog nooit zo mooi gekeken ....
... werkt voortreffelijk ....

... baasje blij!

ISO 25600

Het gebeurt eigenlijk quasi elke keer tijdens een reportage;

"U heeft wel een mooi maschien daar rond uw nek hangen" ... "Nikon of Canon" .... "Hoeveel pixels?" ....

Allemaal goedbedoelde commentaar natuurlijk, en ik vind het altijd leuk om te praten over fotografie.


Maar deze keer was het anders. De ietwat oudere heer sprak me aan en begon me uit te vragen over ISO waarden. Ik legde hem een aantal basisprincipes uit en de risico's van hoge ISO waarden, en ik drukte hem nog op het hart om niet te veel boven ISO 800 te gaan. En dat ik met mijn D3 zonder probleem naar ISO 1600 en soms naar ISO 3200 kan gaan.

Ik beken. Onlangs heb ik - omdat het snel moest gaan - buiten in het donker op ISO 6400 wat foto's gemaakt. En die zijn gepubliceerd! Zonder noemenswaardige problemen.

Maar toen ik laat op de avond nog wat sfeerbeelden wou maken van de setting van een huwelijksfeest, heb ik het lot even getart. Ik heb gewoon mijn ISO settings op 25600 gezet. 25600! Dat is 7 stops gevoeliger dan is ISO 200.

Hieronder zie je het resultaat op ISO 25600 (en daarna hetzelfde beeld op ISO 6400). Er is wel degelijk een verschil, maar al bij al een beeld dat als je het wat bewerkt nog enigsins bruikbaar zou zijn. Beelden zijn uit de hand gefotografeerd.

ISO 25600


ISO 6400


Het laatste beeld is - ondanks de nog steeds hoge ISO waarde van 6400 - perfect bruikbaar en zeker zo goed als ISO 800 op mijn D200.

A small step for men but a giant leap for photography ...

Huwelijksfotografie - Silvia en Johan

Een tijdje terug mocht ik het huwelijk van Silvia en Johan fotograferen. Twee fijne mensen, zo bleek. We hebben echt veel plezier gemaakt tijdens de reportage.

Niettemin voelde ik enige druk om te presteren. Silvia en Johan hadden volledig vertrouwen in mij, lieten me volledig doen en lieten met ook voelen dat ze absoluut zeker waren dat ze knappe foto's gingen krijgen. Ze hebben zelfs aan hun ouders een cadeaubon gegeven waarmee ze bij mij een foto mogen komen kiezen om uit te vergroten.

Enfin, er werd (terecht) veel van mij verwacht.

Ik wil hier dan wel een paar sfeerbeelden delen.










't Was een gewedige fijne dag! Vermits Silvia en Johan hun eerste kindje samen verwachten, moesten we een klein beetje uitkijken wat we juist deden, maar het resultaat - gezien op de laptop de avond van hun huwelijk - vonden ze al veelbelovend.

De rest komt eraan!

Garantie Nikon D3

'k Heb eigenlijk nog een straf verhaal ivm de hospitalisatie van mijn D3. Ik moest daarvoor naar Evere, want Procirep heeft sinds een jaar of twee het monopolie voor de herstelling van Nikon materiaal overgenomen van De Beuckelaar.

Soit, ik daar naartoe met enkel de D3 body. Aan de balie heb ik kort mijn verhaal gedaan van wat er aan scheelde. Ze nemen de body aan, schrijven het in en vragen naar mijn faktuur.

Ik leg hen uit dat ik mijn faktuur niet bij heb, dat die bij mijn boekhouder zit en dat het toestel nog vrij nieuw is (aangekocht in februari).

De man aan de balie blijft er onbewogen bij en eist een faktuur.

Ik vraag hem waarom precies en dat het toestel nog geen jaar oud is, vermits de Nikon D3 nog geen jaar in omloop is, en bijgevolg er hoegenaamd geen discussie kan zijn aangaande "in garantie" of "niet in garantie".

Dat kon hem blijkbaar evenmin van zijn stuk brengen en hij meldt me droogjes dat "geen faktuur = herstelling betalen. Punt".

Ik stond perplex!

Stel, ik heb een gestolen toestel en breng dat binnen voor een herstelling. Dan kunnen die mensen dat ogenblikkelijk zien aan het serienummer. Maar kom ik voor een herstelling "onder garantie", dan kan dat niet en moet ik de herstelling betalen, zelfs al is het toestel nog geen jaar op de markt.

?

Ik heb 3 diploma's, 7 jaar gestudeerd, spreek vlot 4 talen .... maar hiervoor is mijn verstand echt te klein!

Anyway, 'k zag onmiddellijk daarna Maarten van NPS (Nikon Professional Services) die de vriendelijkheid zelve was, ogenblikkelijk een vervangtoestel ging halen en zelf achterover sloeg van zoveel "Kafka".

Het enige dat ik hoop is dat ze mijn D3 volledig kunnen genezen. De rest interesseert me eigenlijk niet.

Noodlot

Het leven hangt soms af van toevalligheden.

Neem nu mijn schoonouders. Ze vertrokken zondagochtend op vakantie naar Zuid Frankrijk. Met nieuwe auto en even nieuwe caravan.




Schoonvader is een ervaren en voorzichtig chauffeur. Rijdt al bijna een halve eeuw met caravan.

En dan, plots, ergens op de ring rond Lyon, steekt er een bestelwagen hun auto voorbij. Op dat ogenblik krijgt de bestelwagen een klapband, begint te slingeren, slaat achteraan in hun auto in en voor ze het weten trekken ze een spoor van vernieling achter hun aan.

Balans: 1 lichtgewonde in de bestelwagen, auto perte total en caravan herleidt tot schroot. Niets ergs dus. Maar voor hetzelfde geld had de balans heel wat zwaarder kunnen zijn.







Aan je noodlot kan je weinig veranderen ... dus we waren heel blij om deze lieve mensen in levende lijve in België terug te zien....

Je kan het je eigenlijk moeilijk voorstellen hoe snel die dingen gebeuren. Opa heeft nagenoeg niets gemerkt, behalve dan een slag, en oma herinnert zich nog hoe ze richting berm slipten. Uiteindelijk bleven ze dwars over de pechstrook stil staan. Je mag er niet aan denken dat ze ergens in het midden van de snelweg tot stiltstand zouden gekomen zijn.

Soit, na 7000km met hun nieuwe wagen gereden te hebben mogen ze weer naar de garage voor een nieuw voertuig. Er zijn erger dingen in het leven ...

Bedrijfsfotografie AGC - Slot

Als laatste onderdeel van de opdracht voor het bedrijfsblad van AGC moest ik een werknemer gaan fotograferen in de werkplaats die in Charleroi gelegen is.

De man werkt in ploegen, woont in Frankrijk en doet de nachtdienst. En toch was hij zo vriendelijk om al rond 13.00h - na zijn nachtdienst en een beetje rust - terug op de werkvloer te staan.

De opdracht was om een aantal foto's in "werksituatie" te maken alsook een foto dat gemakkelijk "gedetoureerd" kan worden.

Onderstaande foto's vond ik het sterkst:

Deze opname is gemaakt met 2 reportageflitsers, eentje komende van links van het toestel en ééntje schuin achter de persoon. 'k Vind het een geslaagd "environmental portrait" waarin bovendien het logo van het bedrijf mooi uitkomt.




Deze foto is gemaakt aan een electriciteitskast, ook met 2 flitsers die voor het hoofdlicht zorgen, namelijk ééntje onderaan in de kast die zorgt dat de kast volledig uitgelicht geraakt, en ééntje - voorzien van een snoot - op de persoon gericht is. Tot slot zorgt een derde flitser schuin achter de persoon voor een "backlight".



Uiteindelijk werd besloten om voor onderstaan beeld te kiezen in de layout. Ze is gemaakt voor een electriciteitskast waarop 1 flitslicht staat gericht. Op de persoon zelf staat ook 1 licht.



Zo is het dan uiteindelijk in het magazine terechtgekomen.



De foto's zijn gemaakt in mei maar door het duurt altijd een tijdje vooralleer het dan verschijnt in het magazine.

Binnenkort de beelden die ik bij Dave Peeters maakte.

D3-hospitaal

Ergens in Evere ligt het D3 hospitaal. Nikon heeft er zijn Belgisch filiaal waar je met zieke toestellen naartoe mag gaan.
En morgen moet ik er mijn D3 naartoe brengen, want hij moet geopereerd worden. Aan de ogen, want zijn autofocus doet het niet goed.

Ik heb er al eens over bericht dat dat een van de pijnpunten was van mijn D3, maar het verbeterde er niet op - ook niet na een software update.

En hij doet het met al mijn lenzen, dus geen lensprobleem, maar een probleem in de D3 zelf.

En daarom gaat hij morgen in ziekteverlof.

Gelukkig krijg ik een D3 ter vervanging. Want 3 weken zonder de beste pro-SLR ter wereld zou geen leven zijn ....

Bedrijfsfotografie AGC - Vervolg

Als vervolg op mijn vorig logje wil ik de foto van tijdens het interview niet weerhouden.

Zoals je op het pdf-je van de layout kan zien heb ik de directeur in zijn kantoor gefotografeerd tijdens het interview. Er waren een paar technische "moeilijkheden" of "valkuilen".



Ten eerste, er waren 3 andere personen in de ruimte die allen naar de directeur luisterden - de interviewer en 2 van zijn werknemers. Ik kon dus niet gaan staan waar ik wou en moest steeds rekening houden met die anderen personen.

Ten tweede, als gevolg daarvan kon ik ook mijn lichten niet zetten waar ik wou en ik moest bovendien rekening houden met het feit dat indien ik het licht niet correct plaatste, er schaduwen van die personen konden ontstaan in de foto.

Ten derde, het kantoor waarin ik moest fotograferen was gevoelig donkerder dan het daglicht. Dat licht kwam dan nog eens van achter het onderwerp, waardoor je gemakkelijk overstraling in de lens krijgt, met alle gevolgen vandien (verlies van contrast en scherpte). Om die reden moest ik absoluut werken met flitsen zodat ik het onderwerp kon belichten zodat hij een zelfde lichtintensiteit kreeg als buiten. Om die reden heb ik dus eerst mijn toestel (mijn instellingen van diafragma en sluitertijd) zo ingesteld dat het buitenlicht correct werd gebalanceerd. Met andere woorden, mijn onderwerp zat volledig in het donker, maar het licht dat van buiten kwam werd mooi vastgelegd.

Het enige dat je dan nog moet doen is de intensiteit van het flitslicht zo balanceren dat mijnheer directeur mooi ingeflitst wordt. Dat gebeurde hier met 2 lichtjes, eentje rechts van de camera (hoofdlicht) eentje links van de camera (1 stopje lager) en eentje links naast de persoon, met een CTO filter.

Op die manier valt - voor mij althans - het feit dat je invulflitst niet te hard op. Je hebt eigenlijk het gevoel dat het (zon)licht van achter hem komt en zijn zijkant belicht.





De persoon bovenaan het blad - zijn assistente - werd op gelijkaardige manier uitgelicht (op een heel ander tijdstip).



Het reclamebureau heeft er een mooie layout van gemaakt en heeft mevrouw mooi gedetoureerd.

In een volgend logje volgt het slot van de reeks over AGC.

Bedrijfsfotografie

AGC heeft zijn hoofdzetel in Brussel, maar heeft talloze vestigingen in Europa, tot zelfs in Rusland toe.

Het reclamebureau waarvoor ik regelmatig werk had de eer en het genoegen de allereerste versie van hun nieuwe bedrijfsblad te maken. Doomke had de eer en het genoegen de alleereerste foto's ervoor te verzorgen.

Onderstaande foto is het hoofd van het hoofd, ook wel "grote baas" genoemd, of CEO. Hij werd geïnterviewd (foto's daarvan volgen in een latere post) maar er moest zeker ook een "headshot" van gemaakt worden voor in het "edito".

Het begon dus met het interview, waar ik een half uurtje foto's maakte. Daarna verwijderde ik me van het interview om eens rond te kijken in hun kantoren waar ik een portret kon maken.

AGC is een bedrijf dat zich specialiseert in glas en naast het kantoor waar het interview doorging was een glazen deur waarvan het glas helemaal "craquelé" was. Ik dacht eigenlijk dat dat een sterk staaltje van glaskunst was, bleek het echter om een "ongelukje" te gaan (iemand had de deur te hard dicht getrokken en het glas was gebarsten).

Niettemin vond ik dit een ideale achtergrond. Die achtergrond heb ik dan helemaal blauw gemaakt, door achter het glas een reportageflitser te leggen met een blauwe filter over. Voila, achtergrond uitgelicht en nog wel in de kleuren van het bedrijf hun logo. Wat een toeval!

Als hoofdlicht heb ik een andere flitser gebruikt met paraplu, komende van links. 't geeft een goed uitgelicht portret zonder al te harde schaduwen. Omdat de persoon bovendien dicht tegen een witte kast in een stoel zat, is de rechterkant van het portret ook goed uitgelicht als gevolg van de reflectie van het licht van de paraplu tegen de witte kast. Wat een toeval!

Tenslotte heb ik nog voor een haarlichtje gezorgd, komende van links achteraan, waardoor er wat "kleur" in zijn haar zit en zijn vest mooi relief krijgt alsook wat extra kleur.

Onderstaande foto is het resultaat.




En zo komt het dan uiteindelijk in print .... wat een toeval!




Het opstellen van de lichten en het maken van testshots heeft zo'n kleine 10 minuten in beslag genomen. Veeeel te lang om een CEO te laten wachten, vandaar het feit dat ik mijn opstelling al klaar had. Ik schat dat de eigenlijke shoot niet langer dan 5 minuten geduurd heeft, wat op zich al vrij lang is, maar er werd eigenlijk nog wat gelachen en plezier gemaakt tussen 2 foto's door. Er stonden namelijk nog 3 andere personen rond mij.

Op zo'n ogenblikken is het niet altijd gemakkelijk om alles goed onder controle te houden en de concentratie erbij te houden, want je moet tegelijkertijd 1. een goed portret maken 2. de geportretteerde entertainen 3. met je omstaanders rekening houden 4. je belichting in het oog houden en 5. dit alles met een ogenschijnlijk gemak en flair, zodat je niet toont dat je met de 4 voorgaande punten bezig bent.

Fantastisch beroep, fotograaf!

china - vervolg

Een vervolgje in de China reeks ....

Onderstaande beelden zijn genomen in een tempel ergens in Beijing. 't Geeft een beetje de misterieuze sfeer mee die bij China hoort ....

outokumpu

't zou "klein heuveltje"  betekenen in het Fins, heb ik me laten vertellen door een werknemer van deze Finse multinational die handelt in roestvrij staal met vestigingen over de hele wereld. En nu ook in Brussel en daar moesten foto's van gemaakt worden. Niet zozeer van de vestiging op zich, maar wel van de werknemers die er gaan werken.

De bedoeling was om voor de nieuwe kantoren een paar opnamen te maken van de werknemers samen met een bol RVS. Er moest bovenaan ruimte gelaten worden voor tekst en links voor de achterzijde.

De shoot ging door op 4 april - mijn trouwverjaardag, maar dit geheel terzijde - tijdens een ietwat mistige dag. Om die reden heb ik besloten om te werken met 2 losse flitsers voorzien van een cto filter, zodat toch wat kleur in de foto gebracht werd. De flitsers staan rechts en links van de mensen, net buiten beeld van de camera. Ze stonden op halve of volle kracht om toch boven het beschikbare licht uit komen. Ik denk dat ik de omgeving 1 stop onderbelicht heb. Vandaag kreeg dan de pdf met het uiteindelijke resultaat, dat er als volgt uit ziet




met hier de originele foto



Op de binnenpagina staat nog een foto



Die hebben ze gehaald uit deze foto



'k Ben eigenlijk altijd wel een heel klein beetje fier wanneer ik mijn foto's uiteindelijk in print zie. De dag dat ik dat niet meer ben stop ik er beter mee.

china - vervolg

Het is een beetje controversieel, maar we kunnen er niet om heen dat in Beijing hele "volkswijken" met de grond gelijk gemaakt zijn voor de bouw van de sportstadia.

In die volkswijken - de "Hutongs" - kan je vrij rondwandelen. 't Is een beetje "dolen" en "ronddwalen" ... maar wel steeds veilig. Onderstaan beeld komt uit zo'n wijk.



Het andere controversiële thema in China was - is - de "one family, one child" politiek van de regering. Niet helemaal onbegrijpelijk als er al 1.3 miljard landgenoten zijn, maar toch. Maar 't was wel de aanleiding tot onderstaand tafereel, een apetrotse papa bij zijn zoontje.

Glass

Nieuw "glas" ....

Velen niet ingewijden fronsen de wenkbrouwen en denken misschien aan een frisse pint in een vers gewassen glas.

Niets is minder waar. Deze namiddag leverde een courierbedrijf "nieuw glas" bij mij thuis. Ik had het besteld bij een leverancier ergens in de "Metropool".

'k Vond het hoogtijd om, naast mijn geliefde toplenzen (14-24, 28-70 en 70-200, allemaal 2.8 lenzen van maximaal 2,5jaar oud) ook eens te zorgen zogenaamde "prime" lenzen, lenzen van topkwaliteit met vast brandpuntsafstand .

Vandaar dat ik ernaar uitkeek om mijn 85mm (1.4) te ontvangen.

Het heeft lang geduurd vooralleer ik in zo'n lenzen geïnvesteerd heb. Niet alleen de kostprijs, maar ook de aard van mijn werk maakten de keuze voor zoomlenzen zo voor de hand liggend, dat ik nooit in vaste brandpuntsafstandlenzen geïnvesteerd heb. Maar omdat ik nu meer en meer opdrachten doe waarbij ik dikwijls portretten maak, lijkt het me tijd om te investeren in lenzen met het beste "glaswerk" dat beschikbaar is. Vandaar ....

Ik wacht nog op mijn 50mm en waarschijnlijk komt er nog een tele bij.

En daar heffen we het glas op!

Oh ja, 'k kon het niet naleten wat "testshots" te maken. Dochters zijn dan een gewillig onderwerp, alhoewel ....

China - vervolg

China was - en is nog steeds - een beetje de wereld "upside down". Alles wat we hier kennen in het Westen, doen ze in China anders. Zelden zo'n "cultuurshock" meegemaakt als in China. Maar wel allemaal heel boeiend.

Op een namiddag in één van de parken in Beijing zagen we dit jonge meisje spelen. 't Symboliseert zowat het "upside down" gevoel dat we erbij hadden.



Onderstaande foto vind ik persoonlijk gewoon mooi door zijn contrasten en repetitie: lichte muur links tov donkere muur rechts, 1 raampje links tov veel raampjes rechts .... 'k Zat op dat ogenblik aan de kunstacademie, remember ....

China

De foto's van China die ik de komende tijd ga bloggen zijn gemaakt tijdens mijn opleiding aan de kunstacademie. Voor ik vertrok heb ik heel lang getwijfeld over het feit of ik in zwart wit zou fotograferen of op diafilm. 't Is uiteindelijk zwart wit geworden.

De foto's hebben inmiddels al enkele tentoonstellingen gehad en hebben de halve wereld rondgereisd.

Onderstaande foto is gemaakt in één van de vele tempels in Beijing.

China

't Is bijna exact 9 jaar geleden dat mijn vrouw en ik vrienden bezochten in China. Ze woonden op dat ogenblik in Beijing.

't Is ook exaxt 9 jaar geleden dat ik aan de kunstacademie fotografie studeerde. Ik woonde op dat ogenblik in Leuven.

En 't is exact 6 jaar geleden dat ik mijn eerste echte volwaardige tentoonstelling had. Ik woonde op dat ogenblik in Stellenbosch (Zuid-Afrika).

De tentoonstelling ging over de beelden die ik maakte in China. Ik had ze allemaal op bariet geprint en mooi ingekaderd. Het was een eigenzinnge kijk op Beijing en Xi'an.

Omdat de olympische spelen over een paar dagen van start gaan in China meen ik dat een kleine "retrospectieve" wel kan. De volgende dagen volgen daarom een paar impressies uit het "midden land".

Olympische Spelen

De Olympische Spelen in China komen er aan .... iets waar velen - vooral atleten - lang naar uitgekeken hebben. Maar ook anderen - jong en oud - kijken er naar uit, sommigen al fanatieker dan anderen. Benieuwd wat deze olympiade ons zal brengen.

6 feet under

De enige zekerheid in dit leven is dat er ooit een eind aan komt.  Geen prettige gedachte, maar "leven" is nu eenmaal dodelijk.

In Zuid-Afrika, waar een groot deel van de bevolking geen nagel heeft om aan zijn (dit woordje is gecensureerd) te krabben, laat staan in zijn doodskist te slaan, is het "big business" om je begrafenis lang op voorhand te reserveren.  Toch vond ik onderstaande "reclame" langs de kant van de weg eerder macaber.

Huwelijksfotografie

Een tijdje terug had ik de eer en het genoegen het huwelijk van An en Bart te mogen fotograferen.

Voor de reportage hadden ze er niets beters op gevonden om mij zo'n 5 km door de velden rond Bierbeek te laten lopen (An en Bart zijn zelf fervente sporters, maar doen de dingen meestal met de fiets).

Doomke niet, die ging te voet. Achter de huifkar. Op de huifkar. Van de huifkar. Voorbij de huifkar. Ver vooruit de huifkar. Ver achter de huifkar. Bijna onder de huifkar.

Soit, best leuk EN goed voor mijn conditie.

Oh ja, en "en passant" heb ik ook nog wat foto's gemaakt.

Van een huifkar ....

An en Bart, danku dat ik de foto's op jullie huwelijk mocht maken.  Ik ben er zeker van dat jullie samen een lange weg gaan afleggen - te voet of met de fiets, 't maakt niet uit.

Happy feet

31 juli 2008 - warmste dag van het jaar!

't Valt al bij al nogal mee.  Op het mooie Afrikaanse continent hebben we wel meer zo'n dagen meegemaakt.  In de zomer waren we al blij als het eens niet boven de 30°C ging.

Eigenaardig genoeg zitten er in Zuid-Afrika ook pinguins .... in Simons Town (tegen Kaapstad).  't Is een toeristische trekpleister.



 En of die pinguins het warm hebben, daar heb ik het raden naar.

Voor mij nog twee bollekes vanille aub ....

EASY, als het WARE

Ik heb zo'n 4000 euro teveel.

Nee, niet echt natuurlijk. Maar dat is het bedrag dat ik in gedachten had om te spenderen aan een fonkelende, nagelnieuwe en supersnelle Mac Pro.  Die dingen kosten namelijk zoveel, zeker wanneer je er een paar grote harde schijven in wil steken en een snelle grafische kaart wenst.

Dat laatste was nu net mijn probleem.  Op de site van Apple kan je je eigen computer zelf samenstellen en configureren, maar ik wist niet goed welke grafische kaart te kiezen.

Omdat ik nogal hou van het persoonlijk contact met mensen - websites praten nu eenmaal niet zo vlotjes terug - bestel ik liever mijn computer bij een "mens" mens.  Iemand achter een balie.  Iemand die weet wat hij verkoopt.  Iemand die me extra service kan bieden.  Iemand die meerwaarde biedt bij het product.

Daarom stapte ik "EASY EASY" een groot apple WAREhouse binnen - ergens in het Leuvense onder een brug aan een vaartkom - in de hoop een aantal van mijn vragen beantwoord te zien.

Ik ga al geruime tijd naar die bewuste winkel en kom er meestal heel tevreden terug buiten. Maar niet de laatste keer dat ik er geweest ben.

Waarschijnlijk had de verkoper het niet goed begrepen, ofwel is 4000 Euro een peulschil voor zo'n grote winkel, want na mij vraag gesteld te hebben werd ik vrij vlotjes afgescheept met "ik weet het niet goed, de persoon die er iets van kent is op lunch en komt straks terug, maar stel je vraag via een email'.

Voor mij kwam het over als "ik heb net een MacBookPro verkocht, de persoon achter u wil ook een MacBookPro kopen, 'k heb nu effe geen zin maar mijn collega, die meer verdient, die kan je wel lastig vallen".

Kijk, ik kan verstaan dat je het niet goed weet.  Dat je iemand doorstuurt naar een andere persoon. Dat je het druk hebt.  Maar de meest zekere manier om "business" te verliezen is om de zaken uit handen te geven en het initiatief weer aan de klant over te laten.

Oeps, foutje van €4000.  Och, take is easy, maar u ware de zoveelste in de rij, meneer....

Improvisatie

Improvisatie.

Dat is zowat het codewoord voor de fotograaf.  Er gaat geen shoot voorbij of je moet als fotograaf improviseren.  De voorbeelden zijn gauw gevonden:  de directeur van een bedrijf moet op locatie gefotografeerd worden .... en de fotograaf mag improviseren.  Het trouwkoppel weet niet goed in welke richting te kijken .... en de fotograaf mag improviseren.

Enfin, het is een belangrijk creatief aspect van ons vak.

Neem nu bijvoorbeeld onderstaande foto.  Gemaakt in Essen, tijdens ons weekendje met onze vrienden.  





Ik had mijn toestel thuis gelaten (behalve dan de Leica) omdat ik eens niet wou rondlopen met 7kg aan materiaal.  Maar toen ze vroegen of ik eens een "snapshot" van hun zoontje wilde maken, begon het direct te kriebelen.

Ik kreeg van onze vrienden een (Nikon) D70 toegestopt alsook een flitslichtje (SB800).  

Werd er van mij verwacht om een foto te maken met het flitslicht op de D70?  Rechtstreeks flitsen?  Via plafond?

Niet voor Doomke.  Dan maar improviseren, dacht ik zo.

De D70 heeft een ingebouwde opklapbare flitser. Die heb ik open geklapt en 3 stops (het maximum) in intensiteit laten zakken.  Met andere woorden, die flitser moet enkel dienen om mijn andere flitser, de SB800, aan te sturen (te laten flitsen).

De SB800 had ik dan manueel ingesteld en op ongeveer anderhalve meter hoogte op een stapelbed gelegd, en ingezoomd om rechtstreeks op onze kleine jongen te flitsen.

Omdat de ingebouwde flitser 3 stops onder de intensiteit van de SB800 zit, zie je daar nauwelijks iets van.  Eigenlijk zit die er zelfs 4 stops onder volgens mij (wanneer de ingebouwde lichtmeter zich in hoofdzaak baseert op de huidtinten - maar dit leidt ons nu te ver).  Maar die flits doet de SB800 flitsen, die ik als hoofdlicht gebruik.

En zo geschiedde.  Met een resultaat dat er, gelet op de omstandigheden en beperkingen, best mag zijn als portretje.

't Hele proces heeft zo ongeveer 5 minuutjes geduurd.

En daarna hebben we een geïmproviseerde maaltijd gegeten.  

Essen

Essen!

't Zou een Duits werkwoord kunnen zijn. Of een dorpje in het noorden van de provincie Antwerpen. Of een stad in Duitsland waar we vrienden hebben wonen.

Laten we het op het laatste houden. 

We zijn er onlangs geweest - gewoon een weekendje "op en af".  Onze vrienden vonden het noodzakelijk (en terecht) ons mee te nemen naar een oude mijnsite die nu deel uit maakt van het "wereld erfgoed".  Onze kindjes hebben samen met hun spruit er naar hartelust kunnen spelen en rondhossen. En ik .... heb wat foto's gemaakt met een Leica C-lux1, een 6Mpix compact camera.

De beelden zijn omgezet naar sepia of zwart wit in Lightroom.

De site is mooi gerestaureerd en opgekuisd, zodat je een idee krijgt van hoe het er aan toe ging wanneer er nog kolen bovengehaald werden.  't Zou trouwens een ideale locatie zijn voor een fashionshoot of een trouwreportage ....

Strobist - een hype?

Strobist is een hype.  En een hype is iets dat overwaait ....

Het eerste heb ik ergens gehoord, het tweede is het logische gevolg.

Maar klopt dit wel?

Ja.  En nee.

Strobist - een soort van term die gebruikt wordt door fotografen om aan te tonen dat je op locatie met losse reportageflitsers werkt die je los van je toestel plaatst - is inderdaad een hype.  En nog geen kleintje.  Getuige daarvan zijn de vele lezers van David Hobby zijn blog, waarin hij niet alleen uitlegt hoe je tewerk kan/moet gaan, maar ook veel voorbeelden en oefeningen geeft.  Bovendien biedt hij workshops aan "left, right en center", zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen.

David heeft er geen windeieren mee gelegd en kan zich full time bezighouden met het onderhouden van zijn blog ...

Als gevolg daarvan worden overal  "te velde" workshops gegeven en fotografen beginnen zich zijn technieken eigen te maken. Mezelf incluis.

Enfin, "its the talk of the town" zoals ze weeral in het Engels zeggen en toch wel een beetje vernieuwend.

Is het daarom een hype. Ja natuurlijk.

Gaat het daarom over.  Nee, zeker niet.

Toch niet wanneer ik voor mezelf praat.  Kijk, ik ben er zeker van dat een heel deel van de fotografen, die zich trachten Strobist gewijs bij te scholen, het na een tijdje zullen laten "varen" omdat het niet alleen arbeidsintensief is, maar ook kostelijk en bovendien moet je erbij nadenken.  Iets wat fotografen doorgaans niet graag doen.  Maar anderzijds is het meer dan alleen maar wat lichtjes "left, right and center" te plaatsen.  Het gaat veel verder dan eens je flitsje van je toestel te halen en een pocketwizard (of cactus, of ....) te gebruiken.

Fotografie is nogal sterk verbonden met licht.  En licht krijg je doorgaans gratis ter beschikking.  Soms heel zwak, soms heel sterk.  En daar moet je het dan maar mee doen. 

Door op een andere manier met licht om te gaan en zelf licht te creëren kan je niet alleen leuke dingen doen, maar kan je je foto sturen in de richting die je wil.  Je kan je boodschap beter overbrengen en het aandachtspunt in de foto verleggen.

Daarom, volgens mij zal de hype wel eens (ooit) overwaaien, maar zullen de technieken, de inzichten en de filosofie blijven voortleven in het werk van een aantal fotografen.  Want zij hebben het "licht" gezien ....

Wie ook het licht gezien heeft is Micheline (van Jelle en Micheline, die van 't restaurant in Leuven op het hogeschoolplein). Ze kregen van Unizo een starterspas en een "cadeau" van €1500 .... Ik weet niet wat ik verkeerd gedaan heb om zoiets niet te krijgen toen ik als zelfstandige begon. Maar goed, ik dwaal af.

Foto met 2 reportageflitsers, eentje hoog boven mij, met CTO gel en snoot, recht op Micheke, een eentje op 45° achter haar, rechtstreeks, voor haar wat los van de achtergrond te maken. Crosslight is bovendien bijna altijd mooi .... en die cheque ook.



d' Hogeschool in Leuven, als daar maar geen hype van komt.

Impressies in 3D

Na ongeveer 4 maanden intensief gebruik gemaakt te hebben van de nieuwe professionele Nikon D3 - en op de vooravond van de release van een nieuwe body, namelijk de D700, die ergens tussen de D3 en D300 zit - vind ik het tijd om eens kort mijn bevindingen neer te pennen over het werken met een Nikon D3 body.

Laat ik duidelijk zijn, de D3 is een geweldige body.  Op bijna alle vlakken.  En niet in het minst wanneer het op beeldkwaliteit komt:

• de beelden met de D3 zijn heel scherp
• de kleuren en de witbalans doorgaans helemaal juist, waardoor er achteraf weinig extra werk aan (tenzij je de witbalans, kleurverzadiging, etc ... echt naar je persoonlijke smaak wil veranderen).  Zeker bij commerciële opdrachten win je daardoor heel wat tijd in nabewerking
• het toestel ligt geweldig goed in de hand (ik heb wel grote handen, mensen met kleine "pollekes" kunnen dit als een nadeel ervaren omdat het uiteindelijk om een grote body gaat)
• snelle reactietijd tussen drukken en ontspannen
• live view.  Nooit gedacht dat ik zoiets ooit zou gebruiken, maar ik ben al in situaties terecht gekomen waar ik mbv live view - waardoor je op het schermpje van de body het beeld kan zien dat je gaat maken zonder door de zoeker te moeten kijken - het beeld heb kunnen maken dat ik wou hebben.
• de batterijen.  Ik heb altijd een extra batterij bij, maar bij de D3 is dat eigenlijk niet nodig.  Ik heb al dagen gehad van meer dan 1250 foto's waarbij dat de batterij nog niet leeg was. Fenomenaal!
• de ruis bij hoge ISO waarden.  Tot voor de D3 had ik altijd schrik om hoger te gaan dan ISO400, omdat dan de foto's minder scherp werden, storende ruis optreedt, de kleuren minder mooi worden, etc .... Met de D3 durf ik die zonder veel angst op ISO1600 zetten zonder dat er storende ruis zichtbaar wordt.  Het beeld blijft aanvaardbaar scherp en de kleuren blijven mooi verzadigd en natuurlijk.  Zelfs in de donkere partijen valt het allemaal heel goed mee.  Gewoon verbluffend en een zegen voor de fotograaf die soms in weinig licht goede foto's moet kunnen maken.

Voila, niets dan goed over de D3. Of toch niet?

Wat mij betreft zijn er twee minpunten die het plezier van het werken met de D3 soms kunnen verknallen. 

• stof en vuil op de sensor.  Tot voor de D3 had ik af en toe wel eens een stofje op de sensor, dat in sommige omstandigheden wel zichtbaar werd. Maar het bleef doorgaans heel beperkt en gemakkelijk te verwijden.  Met de D3 daarentegen is stof en echte "pest".  Wanneer je bijvoorbeeld studioopnames maakt met een neutrale achtergrond, dan mag je ervan op aan dat je in de nabewerking heel wat "vlekjes" mag wegretoucheren, zeker vanaf f/8.  Die vlekjes zijn veel zichtbaarder dan bij de D200 en bijna altijd storend.  Ik heb sinds midden februari al twee keer €25 mogen betalen om mijn sensor (professioneel) door Nikon te laten reinigen, en na 5 keer van lens te hebben gewisseld zit er weer stof op de sensor.  Voor wat mij betreft is dit een echt minpunt.  Ik heb ook al uren zitten retoucheren om het stof uit mijn beelden te krijgen.  Gelukkig kan zoiets gemakkelijk in Bridge of Lightroom, maar toch, 't is puur tijdverlies.
• moeilijke autofocus bij weinig licht.  Een van mijn eerste opdrachten met de D3 was om een "walking dinner" te fotograferen in een zaal met niet al te veel licht.  Wel, ik dacht echt dat mijn D3 niet goed werkte, ttz, de autofocus althans.  Het gebeurde namelijk meermaals dat ik de persoon die ik wou fotograferen gewoon niet in focus kreeg - iets wat met de D200 zelden gebeurde.  Sindsdien merk ik dat wanneer ik niet zo veel licht op mijn onderwerp heb, het moeilijk is om de focus goed te krijgen.  Ik had toch beter verwacht van zo'n professioneel toestel.  Ik moet er wel in één adem aan toevoegen dat wanneer je ergens op scherpstelt, de foto wel degelijk haarscherp is op de plaats.  De autofocus werkt wel degelijk, maar niet altijd zoals ik het zou willen.

Verder heb ik eigenlijk niet echte minpunten.

De balans is natuurlijk overwegend positief en zeker wat de beeldkwaliteit betreft. Ik zou niet meer terug willen naar een ander toestel (D200, D2x ....) en het blijft een plezier om de camera te hanteren.

ADHDave

Kleine dienstmededeling ....

Indien je straks, tussen 16 en 19h, op radio Donna, het geklik van een Nikon D3 hoort, wuif dan eens vriendelijk naar de radio .... ik zal eens vriendelijk terugklikken ....

J

Rerum Novarum

Voor de CM (of was het nu het ACV of ACW) moest ik eind april - 't lijkt al een eeuwigheid geleden - foto's maken van ondermeer de toespraak van Luc Cortebeeck die het, naast een rist andere zaken, had over koopkrachtvermindering en dergelijke.

Wel iemand die begaan is met zijn job ... en andermans werk.

Techspecs ... Nikon D3 iso 200  - licht genoeg hoor!

Zon versus regen bij huwelijksfotografie

Lieven stelde me naar aanleiding van vorig bericht de vraag het verschil te kunnen zien tussen flits en geen flits ...

Wel, hier zijn twee foto's uit hetzelfde standpunt.  De ene is zonder flits (is nogal duidelijk) de andere met flits (is ook nogal duidelijk).

Zowel Leen en Jo als de bloemen zijn apart belicht, de rest (omgeving) ontvangt geen extra licht.

Ik weet welke foto ik verkies ...

Het duurt zo'n 30 seconden om te gaan van de ene belichting naar de andere. Het is een feit dat indien ik een half uurtje per setup zou krijgen, ik de balans en alle andere parameters nog beter zou kunnen in de hand houden, maar er is ook een "balans" tussen tijd/productiviteit en kwaliteit. Het heeft geen zin het bruidspaar 10 minuten te laten wachten per opname, dus je moet kunnen snel zijn, vlug je instellingen juist krijgen en .... vooruit!

Huwelijksfotografie bij regenweer ....

Een van de belangrijkste aspecten die bijdragen tot een geslaagde huwelijksdag is zonder twijfel "goed weer".  Zonder goed weer geen mooi licht, geen mooie fotografie, geen mooie herinnering.  

Zo redeneren veel bruidsparen wanneer ze het over huwelijksfotografie hebben.  Ik kan ze natuurlijk geen ongelijk geven en een staalblauwe hemel oogt veel mooier dan een grijs wolkendek.

En toch, en toch ....  een grijs wolkendek hoeft niet noodzakelijk gelijk te staan aan grijze, grauwe, kleurloze foto's.  Met een beetje inspiratie (en kennis van zaken, al zeg ik het zelf) steek je onder de grijze hemel zelf een zonnetje.

Een manier om dit te doen is door gebruik te maken van reportageflitsers, voorzien van een CTO gel.  Dat is een filter die je flitser zijn kleurtemperatuur naar die van een gloeilamp brengt, waardoor het veel warmer is dan het koude "daglicht" waarmee een flits zijn licht uitspuwt.

En dat is natuurlijk wat je wil - een mooi, warm licht dat doet denken aan een laatavondzonnetje, waardoor je foto's veel warmer worden.

Twee weken geleden moest ik het huwelijk van Leen en Jo fotograferen.  't Was grijs, het regende licht en iedereen maar "klagen" over het slechte weer.  

Ik daag u niettemin uit dit op de foto's te bespeuren ...

De reportage zelf was in het Begijnhof in Leuven - een toplocatie in Leuven die regelmatig door fotografen en bruidsparen gekozen wordt en waar je steeds op een andere manier foto's kan maken.

Bij deze foto heb ik drie reportageflitsers gebruikt, waarvan er 1 met een "snoot" op Leen en Jo gericht is en 1 rechtstreeks op de muur.  Beiden staan links buiten beeld.  De derde flitser staat rechts op de grond en belicht Jo zijn vest aan de achterkant.

Deze foto is eigenlijk op dezelfe locatie als bij de vorige foto, maar ik heb me verplaatst.  Licht komt van rechts.  Lange lens.

Hier zijn weer twee lichten gebruikt om zowel bloemen op de voorgrond en Leen en Jo in de achtergrond correct te belichten.



Tot slot, tegen een echte "nationale regenbui" kan zelfs de fotograaf iet op.  Toen het echt zwaar begon te regenen zijn we snel een tunneltje ingevlucht, waar we dankbaar gebruik gemaakt hebben van de kleurrijke grafitti op de muren ....

't Was een hele leuke reportage, Leen en Jo.  En voor de zon hebben we zelf wel gezorgd!

komma

Volledig "off-topic" ....

Gisteren gelezen in de krant (ivm EK voetbal):

"Italië door, Fransen naar huis".

Niets bijzonder.  Maar ik zie het al voor me op de redactie:  

Chef-Sport: Jean, vanavond is het Italië-Frankrijk

Jean: Ja, en één van de twee ligt eruit!

Chef-Sport: Klopt. We kunnen misschien al de kop schrijven.

Jean: Maar hoe kan dat als we nog niet weten wie door gaat?

Chef-Sport: Geen probleem, schrijf nu al "Italië door Fransen naar huis", en als de Italianen winnen plaatsen we gewoon een komma ....

De juiste prijs ...

Wat is de juiste prijs voor een bepaalde opdracht?  Hoeveel moet een huwelijksreportage kosten?  Wat is de correcte prijs voor studiofotografie?

Zo'n vragen passeren dikwijls de revue bij beginnende fotografen en eerlijk gezegd, ik denk dat daar geen juist antwoord voor bestaat.  

De prijs voor een fotoreportage hangt van een heel aantal faktoren af, waardoor iedere fotograaf in principe een andere prijs heeft voor een bepaalde opdracht.

1. wat zijn je vaste kosten, ongeacht de opdracht (afschrijvingen, huur, telefoon, investeringen, ...)
2. wat zijn de variabele kosten ifv de opdracht (verplaatsing, gebruik material, prints of CD, electriciteit/water, speciale aankoop om de opdracht te kunnen uitvoeren, ...)
3. welke lasten moet je betalen aan de staat (btw, sociale zekerheid, pensioen, personenbelasting, ...)
4. wat wil je zelf verdien (lees, overhouden na aftrek van alle kosten en lasten)
5. wil je de opdracht uitvoeren aan een lagere prijs (omdat je weinig werk hebt, de opdracht zo interessant vindt, graag weinig verdient) of blijf je bij de prijs die voor jou correct is ....

Steeds een relatief moeilijke evenwichtsoefening, waar je telkens weer door moet.

Nu las ik daarstraks op een blog het volgende, iets wat ik bijzonder interessant vind.

If you bid it cheaply to get the job and do, in fact, get it, just remember one of two things. Cheap clients recommend their cheap friends. Too bad for you. If you bid it solidly - it has good value for the client and reasonable profit margin for you. Remember this second piece of advice, rich clients recommend their rich friends. This may not be a very polished way of saying it, but it was advice given to me by a Cincinnati wedding photographer almost 30 years ago, and it has been one of the best pieces of business advice I have ever received.

Vooral het gedeelte "if you bid cheaply, cheap clients recommend their cheap friends ..".

Daar kan je twee dingen uit leren:

1. Geef de juiste prijs voor de opdracht - zie hiervoor
2. Kies je cliënteel ....

Dat laatste is dus makkelijker gezegd dan gedaan.   'k Zou ook graag voor de Sjeik van Oman foto's gaan maken, maar hoe geraak je daar bij. Iemand suggesties?

Dit gezegd zijnde moet het van mijn hart dat de "gewone mens" die ik over de vloer krijg voor een mooie studioreportage dikwijls heel vriendelijk is.  Ik heb zo stilletjes aan al een aantal vriendschappen overgehouden aan zulke warme mensen, en dat is voor mij minstens evenveel waard als harde euro's op mijn bankrekening.

Car Dance

Volgens "insiders" zou dit de nieuwe rage moeten worden - Car Dance.

Voor de Studio Brussel luisteraars onder jullie zal dit niet zo vreemd klinken. Al de hele week lang, en nog tot en met vrijdag, schuimen ze het land af op zoek naar twee "car dancers" die graag een nieuwe wagen zouden willen winnen.

Gisteren hadden ze post gevat aan Alma3 in Leuven.  En ik moest er voor een reclamebureau foto's van gaan maken voor een reportage dat ze daar

over gaan maken.

En omdat ik graag het aangename aan het nuttige koppel, had ik met mijn vrouwtje afgesproken om elkaar rond een uur of 5 daar te treffen, zodat we met onze twee kleine bengels een hapje konden gaan eten in Alma - wat voor de kindjes altijd een feest is (ze krijgen dan frietjes ....).

Omdat ik al vanaf 4 uur bezig was en met de "organisatoren" aan de praat geraakt was, kwam het op het feit dat mijn kindjes ook gingen langskomen.  Ik raadde hun wijselijk aan niet aan hen te vragen of ze eens graag wilden "car dansen", want in die ene minuut zijn ze in staat om een splinternieuwe wagen om te bouwen in een iets wat het midden heeft tussen een afgeleefde sedan en een coupé uit de jaren '30.

Maar eigenlijk vonden ze het bij StuBru nog zo gek niet en hebben ze het hen toch gevraagd.  En natuurlijk wilden onze kindjes in een auto dansen.  En natuurlijk mochten ze daarbij alles doen wat ze in onze auto niet mogen doen ....

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ze hebben zich wel een beetje gedragen (de auto is nog bruikbaar).

Hier kan je hun gedans zien ....


Na afloop van hun exploot mochten ze zelfs even op de radio komen, live bij Siska.  Maar dat was buiten de eendjes gerekend die voor de Alma rondliepen, want daar hadden mijn kindjes meer oog (en oor) voor dan voor lieve Siska.  Ze hebben dan maar de telefoon aan de papa doorgegeven, die een praatje gemaakt heeft met Siska.

En zo komt een mens nog eens op een andere manier in de media ....

Terug

Voila, zo'n drie weken "uit roulatie" geweest wegens "even weg".

Voor de eerste keer in 5 jaar een langere vakantie gehouden. Voor't eerst met de twee kindjes op vakantie geweest. Voor't eerst compleet uitgeregend geweest.

't Moet voor alles de eerste keer zijn natuurlijik. En we gaan niet negatief klinken, want er zaten een paar zonnige dagen tussen. Ja, een paar.

Een goede (engelstalige) vriend vroeg ons hoe de reig geweest was. Dit is mijn antwoord.

"We had a great holiday, thanks. A once in a lifetime experience (although the similarities between Thailand '98 are huge ...).

To begin with, the campsite in Frontignan was fantastic. Very clean and neat. For instance, every morning the city came to pick up the glassware every day at about 6am, just to make sure we woke up on a tidy campsite. The swimming pool was heated (up to about 16°), so the kids could spend at least about 5mins per day in the pool. Our site was well situated, adjacent to a back road that was only busy between 6 and 10 am and 3 and 7 pm with cars and motorbikes going to and from work. The parell road a few hundred meters further away was only busy during the day and part of the night. Pitty from the city dumpsite, which was upwind from the campsite and which they burned daily.
Frontignan is very touristic, but is was dead because of the time (and weather) of the year, ...
We also had a great experience, being woken up by an airplane flying over the nearby lagoon one morning, spraying against mosquitos. It lasted for about 15 mins at 7am.

After 5 days we then decided to go for the real camping experience and went inland to near Ganges, were we went to a campsite that we've all used before. It's situated between mountains and there is a river with sand beach. Fortunately, it had rained a lot in the previous days (we had also experienced thunderstorms in Frontignan) so the river was wild and overflowing the sand beach.
The pool was unheated, but that wasn't an issue with 20° every day and constant (pooring) rain. It didn't make a difference whether you were in the pool or outside the constant rain.

Luckily Nele and I had taken both our laptops, so Nele worked most of the time (preparing her conference in Barcelona) and I did photo editing. We took turns entertaining the kids, who loved watching video's all day long.

We left under blue sky."

Niettemin toch een paar impressies. Gefotografeerd met een Leica C-lux1 compactcamera (6Mpix).

De eerste foto betreft een bordje op de kamping. 't Was nogal ironisch en grapig tegelijkertijd. Enerzijds is er het gebrekkig Nederlands, anderzijds het feit dat het bijna de hele tijd regende ....

Op een van de ogenblikken waar het weer het een beetje toeliet zijn we naar Saint-Guillem-Le-Desert geweest.  'k Kreeg er de kans mijn twee "bloeikes" eens te kieken.

Zichtje op Saint-Guillem.  Bewerkt in Lightroom.

Onder de platanen in Saint-Laurent-Le-Minier .... 

Alsof er nog niet genoeg water was zijn we maar een namiddagje naar het aquarium in Montpellier geweest.  Toch een voltreffer voor de kindjes.

En nu terug aan het werk ...

zwanger ... nog even

... dus 't kon niet wachten en daarom moest het nog snel voor ik vertrok, het fotograferen van de bolle buik.

'k Ga er weinig woorden aan besteden, het beeld spreekt voor zich ...



... en nu ben ik echt weg!

Vertrek

Indien het wat stilletjes wordt op deze blog dan komt het omdat ik de volgende drie weken of zo moeilijk internettoegang krijg ....
... maar u weze gewaarschuwd ... ik kom terug!

Plezier in het rusthuis

Een van mijn opdrachtgevers vroeg me een beeld te maken dat paste bij een artikel over "être heureux en maison de repos".

Doomke trok dus richting rusthuis, op jacht naar het juiste beeld.

Ik kwam er terecht in een afdeling waar er mensen bezig waren met allerlei activiteiten, gaande van bloemetjes planten in kleine bakjes tot het breien van geitenwollensokken - euh, of toch iets in die zin.  Wat me onmiddellijk opviel was de muziek die ze daar spelen (de muziek die gespeeld wordt valt mij altijd onmiddellijk op, maar dit was toch iets anders).  U2 knalde er uit de luidsprekers, gevolgd door Metallica.  Euh!?  Als dit ons te wachten staat over een jaar of 50, dan zie ik het allemaal wel zitten ...

Enfin, het beeld hieronder is in zekere zin wel wat in scène gezet, maar mijns inziens merk je daar weinig van.  

Opdracht volbracht, met felicitaties van de juri (in dit geval de redactie van En Marche).

Eelt

Gitaristen hebben het op de toppen van hun vingers (meestal van de linkerhand), fotografen hebben het op hun duim (meestal van hun rechterhand) ....

Inderdaad, ik stelde een paar dagen geleden vast dat ik wat eelt had op mijn rechterduim, op de plaats waar ik mijn toestel mee vasthou. Die duim krijgt nogal wat te verwerken, want eigenlijk houdt het mijn toestel in balans.

Maar eelt, dat had ik nog nooit meegemaakt .... zou het iets te maken hebben met het feit dat ik de laatste maanden nogal wat gefotografeerd heb (de teller van de D3 staat inmiddels op ongeveer 11.000 beelden).

Zou dit een beroepsziekte zijn?

Krijg ik nu vermindering op de trein?

Goedkope lichtmeter

Een van de eigenschappen van een goede foto is dat die foto goed belicht is. Wat dat juist inhoudt is voor interpretatie vatbaar en hangt in grote mate af van wat de fotograaf graag wil laten zien met zijn foto.

Maar hier wil ik ervan uitgaan dat we in een algemene situatie een correct belichte foto gaan maken (bijvoorbeeld bij een portret of landschapsfoto).

Wanneer je slaafs je lichtmeter in je toestel gebruikt, dan ben je eigenlijk nooit helemaal zeker of het onderwerp correct belicht zal zijn. Maar er zijn dus een paar truukjes die je kunnen helpen. Maak je een portret bijvoorbeeld, dan zet je volgens mij best je toestel op "centrum lichtmeting", waardoor voornamelijk het licht dat van het gezicht reflecteert gemeten wordt. Echter, die info wordt door de meeste toestellen omgezet in een combinatie van sluitertijd en diafragma die ongeveer 1 stop te donker zal zijn. En hoewel dat achteraf uiteraard gemakkelijk kan gecorrigeerd worden, kan je evengoed ernaar streven die belichting van de eerste keer juist te doen.

Om die reden kan je dus het met je toestel het licht meten op het gezicht van de persoon in kwestie en gewoon een stop meer licht geven dan wat het toestel aangeeft. Praktisch werk ik steeds met manuele instelling van diafragma en sluitertijd (in M mode ...), waardoor die waarden gemakkelijk aangepast kunnen worden.

Indien het echter moeilijk is om vooraf die metingen te doen (de CEO heeft letterlijk maar 30 seconden tijd, dus wil je die tijd niet verliezen aan lichtmetingen) en indien er niemand anders in de buurt is, dan kan je nog steeds heel snel een goede indicatie van het licht verkrijgen door je handpalm te fotograferen.

Dat is een truuk die ik regelmatig toepas, gewoon even een foto van mijn hand in het soort van licht dat ik wil hebben (kan ook flitslicht zijn) en je komt al een heel eind in de goede richting. Ook voor buitenopnames (landschappen bijvoorbeeld) kan je heel snel mbv je hand je toestel correct instellen.

Geen nood dus voor dure lichtmeters, je hand heb je in principe altijd mee - zelfs al heb je twee linkerhanden.

Soms leveren die "testfoto's" van mijn hand leuke beelden op. Hieronder zo'n voorbeeldje.

Evy Gruyaert naakt!

Echt waar! En ze was dan nog eens om af te likken ook! Ze zag er geweldig lekker uit! En Evy zelf? Die smolt er bijna bij ....


Rond de paastijd moest ik Evy Gruyaert gaan fotograferen bij Donna tijdens haar "ochtenblok".
Ik had haar naam wel al eens een paar keer horen vallen links en rechts, maar eigenlijk wist ik niet goed wie de jongedame was. Vrienden van me keken me een beetje "jaloers" aan omdat - zo zegden ze - het wel een mooie verschijning zou zijn.

Bleek nu dat ik niet alleen Evy zelf, maar ook haar quasi perfect nagemaakt en volledig naakte chocoladebeeld moest fotograferen. Dat beeld zou dan enkele dagen later een "gelukkige winnaar" krijgen, die er dan van hartelust kon van genieten.

Ik moet toegeven dat het voor mij een beetje een opdracht zoals een ander was. Zelfde "stress", zelfde "inzet", zelfde "motivatie" voor mij om met een goed beeld naar het reclambureau te kunnen terugkeren, zodat ze zowel Evy, haar chocolade alter ego en het logo van Donna in 1 beeld konden verwerkt zien. Maar tijdens de opnamesessie, die "live" op antenne ging (zowel radio als TV) heb ik me toch een paar keer moeten bedenken dat ik het allemaal een beetje vreemd vond, ja misschien zelfs ietwat ongepast.

Niet dat ik preuts ben, verre van. Daar gaat het eigenlijk niet om. En er is al genoeg bloot op TV en "in de boekskes" te zien, zodat een chocolade afbeelding van een naakt lichaam bezwaarlijk shockerend te vinden is. Nee, ik vroeg me eigenlijk af wat in de eerste plaats Evy daar nu echt van vindt. Vindt ze het leuk om zo'n beeld te laten maken, wetende dat een of andere wildvreemde er met veel genoegen gaat aan zitten likken, zuigen en bijten?

En ik vroeg me ook af wat "een vrouw" in het algemeen daar van vindt. Zou de "modale, er goed uitziende vrouw" het leuk vinden om zoiets te ondergaan? Om zo niet alleen in de media te komen, maar door iedereen bekeken en "visueel betast" te worden?

Als man zal je reactie waarschijnlijk zijn dat dit toch wel moet kunnen en eigenlijk niets voorstelt. Niet?

Inderdaad, dat zou best eens kunnen waar zijn. Of toch niet. Die perceptie zou daarom wel eens kunnen veranderen als je eens een halve minuut stilstaat bij de mogelijkheid om in je blote chocoladeflikker en op levensecht formaat in de inkomhal van je kantoor te zitten waar er dagelijks honderden bekenden en minder bekenden passerren ...? Zou je het dan als man nog zo gretig willen doen?

Evy waarschijnlijk wel. Want ze doet het met stijl. Naakt!

Nachtfoto op de middag

't Lijkt er misschien een beetje op dat ik enkel nog huwelijksfotografie doe. Niets is minder waar, maar de laatste maanden heb ik heel wat werk gedaan voor bureau's die mijn beelden pas in de loop van de komende maanden gaan publiceren, waardoor ik ze nog even moet achterhouden.

Bovendien zat ik met een foto die ik best wel wou delen met iedereen, namelijk een shot - letterlijk het allerlaatste shot - van de huwelijksreportage van Cindy en Kris.

Toen we namelijk rond waren met de opnamen vroeg ik of ik nog een "nachtfoto bij daglicht" mocht maken. Consternatie allom, vertwijfeling en ongeloof tot gevolg ... Maar geen nood, "trust me" zei ik en ik stelde twee nikon speedlights op. Om zeker te zijn van mijn stuk zette ik ze op "vollen tuub" (euh, maximum vermogen).

Deze foto is dus gemaakt mbv twee reportageflitsers op vol vermogen, op ongeveer anderhalve meter afstand zowel links als rechts voor Cindy en Kris. De lens stond op 19mm bij 1/250ste en f/20.

Het resultaat zie je hieronder. Een waardige afsluiter als je het mij vraagt.

Openingsdans

De openingsdans bij een huwelijk .... 'k heb al vanalles gezien. Metallica (nothing else matters), U2 (one), .... 't passeert allemaal de revue.

Dit weekend openden Aurélie en Beda met een liedje van An Christie. Schitterend. Du jamais vu! 't Swong de pan uit. En dan volgen de beelden zonder veel probleem.

De lange sluiterstijd (ongeveer 1/6de seconde) gecombineerd met invulflitsen op "het tweede gordijn" levert dynamische beelden op die - voor mij - deze dynamische dans illustreren.








Proficiat Aurélie en Beda!

Zon

De zon is beginnen schijnen. Voor velen is dat iets fantastisch - we gaan nu echt wel richting zomer - voor anderen is dat gewoon een vaststelling.

Ik behoor tot die laatste groep, want of de zon nu schijnt of niet, eigenlijk stoort me dat weinig. Mijn optimale bedrijfstemperatuur is zo'n 22°C, dus ik voel me nu best in mijn nopjes, maar ook bij 5°C voel ik me prima. Alles boven de 25°C is er voor mij teveel aan.

Dat is misschien een van de redenen (maar zeker niet de hoofdreden) waarom ik niet rouwig ben over het feit dat ik niet meer in Zuid-Afrika woon. Voor mij was het er dikwijls te warm. Blond en blauwe ogen gaan nu eenmaal niet zo goed samen met zon en blauwe lucht ...

Maar in de fotografie is zon wel iets handigs. Het brengt de kleuren naar boven, het brengt zoveel meer in een foto.

Om die reden gebruik ik heel vaak een CTO gel - een filtertje die een beetje oranje kleurt - voor mijn flitslicht. Op onderstaande foto ook, waar ik 3 reportageflitsers gebruikt heb. Eentje ligt naast mij, rechts van de lens. Geen filter. De tweede staat rechts achteraan, ook zonder filter. En de derde staat links onder het raam, met filter. Ik heb met opzet de flits meegefotografeerd om de "illusie" van de zon weer te geven.



De foto dient om een artikel te illustreren dat handelt over hoe zieke kinderen thuis toch les kunnen krijgen van "vliegende leerkrachten".

Oh, en als je je afvraagt waarom er zo weinig nieuwe berichtjes bijkomen .... ik "verzuip" echt wel in mijn werk op dit ogenblik.

5 jaar

Zo lang - of zo kort - is het dat we ons dochtertje hebben. Myrte werd geboren op 25 april 2003 in Somerset-West (Zuid-Afrika), in de afrikaanse herfst ... en de europese lente.

5 jaar is een relatief lange periode. We hebben zo lang in Zuid-Afrika gewoond, een mens doet ongeveer 5 jaar over een doctoraat, veel universitaire studies duren minstens 5 jaar .... en om op te groeien van baby tot ferme kleuter duurt het ook zo'n jaar of 5.

Myrte heeft er lang naar uitgekeken om 5 te worden. 't Is dan ook een magisch getal. 5! Halfweg tussen 0 en 10. Zoveel vingers aan een handje.... zoveel cadeautjes!

Daar is het hem om te doen bij die kleine bengels.

Deze namiddag komer er nog zo'n 6-tal van die blije, taterende, zingende, lopende, spelende, dansende, kwebbelende maar oh zo lieve kinderen Myrte's verjaardag vieren. 't Zal wat worden te huize Doom.

Proficiat meisje, je bent een fantastische meid!

Chimera

Vorig jaar heb ik geïnvesteerd in professioneel studiomateriaal, ttz, lichten en lampen en dergelijke ....

Mijn keuze viel op Elinchrom lichten, maar het had even goed Broncolor of iets anders kunnen zijn. Voor mijn softboxen heb ik me laten verleiden om Chimera materiaal te kopen. 'k Ben er inmiddels best tevreden mee, 't is kwalitatief goed materiaal en gemakkelijk te gebruiken.

Vandaag kreeg ik een mailtje - ik krijg elke dag een mailtje - van "Wordsmith". Dat is zo'n soort e-zine waarin elke dag een engels woord wordt toegelicht. Meestal kijk ik er eens snel naar en "delete" ... Maar vandaag trok het toch mijn bijzondere aandacht.

chimera (ki-MEER-uh, ky-) noun

1. A fanciful fabrication; illusion.

2. An organism having genetically different tissues.

[After Chimera, a fire-breathing female monster in Greek mythology who had
a lion's head, a goat's body, and a serpent's tail. From Greek khimaira
(she-goat), ultimately from the Indo-European root ghei- (winter) that is
the ancestor of words such as chimera (literally a female animal that is one
winter, or one year old), hibernate, and the Himalayas, from Sanskrit him
(snow) + alaya (abode).]


De volgende keer dat ik mijn softboxjes aanraak zal het toch met enige voorzichtigheid zijn ...

Leven

Ik leef nog hoor! ... zo'n 24h per dag ... waarvan er minsten 23 en een halve naar het fotograferen gaan .... (of zo voelt het toch)

de dagen zouden best 48h mogen duren, dan zou ik iets meer tijd hebben om te bloggen (of voor de familie, of om iets te eten, of eens een filmpje mee te pikken, of eens naar vrienden te gaan, of om eens gitaar te spelen, .... .

't zal misschien voor morgen zijn ...

voor zover ik dan nog leef.




Gisteren beeldjes gemaakt voor Unizo hun startersdag in de Brabanthal te Leuven. Aan alle beginnende zelfstandigen, 1 goede raad: heb je geen zin om 23 en een half uur per dag te werken, blijf dan aub bij je huidge werkgever. Of win Euromillions.

Hoop doet leven.

Belgische kust

Zaterdag zat ik met een opdracht aan de Belgische kust. Na afloop ben ik nog even langs 't water geweest en kon het niet laten een paar beeldjes te maken en deze op de koop toe nog te bloggen.

Iemand een gokje wagen over waar deze foto's genomen zijn?

Genadendal

Moet ik nu meedelijden hebben of moet ik het schitterend vinden?

Hij is - laat dat duidelijk zijn - een talent. Amper 18, komende uit een ver land, heeft hij België tot zijn thuis gemaakt en er leren fotograferen. Hij is een fotoblog begonnen die op pakweg een jaar tijd 250.000 "hits" gehad heeft. Faut le faire! Schitterend.

En toch .... ik heb soms wat meedelijden met hem. 18 is nog jong en op de die leeftijd laat je je nogal eens beïnvloeden door wat anderen zeggen, zij het mensen van een krantenredactie, een persagentschap of - jawel - zelfs een blogger. Als ik zijn blogs lees en zie hoe belangrijk hij de commentaar van sommigen vindt, dan heb ik wat meedelijden met hem.
Soms denk ik bij mezelf "laat ze maar schrijven en doe toch gewoon je ding" of "trek je niet aan van wat ze zeggen of van wat je denkt dat zij goed zouden kunnen vinden". Je hebt talent genoeg, je hebt wilskracht genoeg, je hebt je jeugdige energie - ga er gewoon voor ....
Bovendien is ook het medium waarvoor zijn werk ogenschijnlijk geschikt is - een krant - nu jammer genoeg een opdrachtgever die zo verdomd weinig geld over heeft voor fotografie, dat ik geneigd ben - maar ik doe het niet - om hem bijna af te raden zich daarop te concentreren.

Anderzijds ben ik er mij ook heel goed van bewust dat diegenen die iets in hun hoofdje halen en die er 110% voor gaan er ook zullen geraken - en daarvoor zullen vergoed worden. Waarmee mijn hele vorige redenering een beetje op de hellling gezet wordt.

Ik schrijf dit berichtje omdat ik me - vroeger, in mijn beginjaren als fotograaf - ook zag werken voor een krant. 't Is te zeggen, ik heb nog in Zuid-Afrika voor een krant gewerkt en in België verschijnt er nu en dan ook eens een foto van mij in een krant. Het fantastische aan dat medium is de snelheid van publicatie en het feit dat je altijd met "nieuws" bezig bent. Je "maakt" eigenlijk zelf een beetje het nieuws.
Maar al gauw volgde de desillusie. De tarieven die kranten betalen voor gepubliceerde foto's (de niet gepubliceerde foto's worden niet vergoed) zijn zodanig laag dat a. een poetsvrouw veel meer verdient per uur en b. dat je er eigenlijk niet van kan leven. Tenzij je misschien Stephan Vanfleteren heet .... en dan nog. Ik zou zijn uurloon niet willen krijgen ...

Niet dat geld alles is, integendeel! Fotografie doe je met hart en ziel - of je doet het niet. Het is een passie, een microbe die onder je huid kruipt en die je niet loslaat.

Maar dat wil niet zeggen dat je daarvoor voor een hongerloontje moet werken. Ooit al eens de prijzen van professionele digitale camera's bekeken, van lenzen, ...? Wat van de snelle computers, de software, de hardware die erbij komt kijken. En, iets wat veel vergeten wordt, de continue bijscholing op conferenties, seminaries, cursussen en via ... jawel ... blogs bijvoorbeeld...

Als 18 jarige - of als pas afgestudeerde - kan je misschien nog even voor een appel en een ei gaan werken, maar eens er een gezing, kinderen, een huis bij komt kijken dan ga je toch even anders in het leven staan. Er zijn nu eenmaal economische noodzakelijkheden waar je moet aan tegemoet komen.

Niettemin denk ik dat hij het ver gaat schoppen, hij heeft alvast mijn steun en vertrouwen. Want ik vind het schitterend wat hij nu al doet.

Meedelijden had ik ook met deze kinderen, gefotograafeerd in Genadendal (Zuid-Afrika). Dit beeld is voor mij een beetje een ikoon van de Zuid-Afrikaanse jeugd (toch wanneer ik in een negatieve bui ben). Ze zijn relatief "speachless" - sprakeloos. Hun stem telt eigenlijk niet ... daar in dat godvergeten dorpje in de Kleine Karoo. 't Is er bijna een hondenleven ... en speciaal om die 18-jarige te eren heb ik een foto met twee hondjes erin geblogd.

SABCA

SABCA maakt vliegtuigonderdelen. Of beter gezegd, delen van vliegtuigen en raketten. Voornamelijk de Airbus en de Ariane raket zitten in hun "gamma".

Dat wist meneer De Wyngaert mij te vertellen. Hij is er vakbondsafgevaardigde (of iets in die zin). Vroeger maakte hij de behuizing van het achterste van een vliegtuig. Maar sinds een jaar of 4 doet hij dat niet meer en houdt hij zich - binnen SABCA - bezig met de vakbond.

'k Vond het allemaal best interessant omdat ik niets weet van vliegtuigbouw noch van vakbonden. Maar wat ik wel wist is dat ik een foto van hem moest maken in het "atelier" waar ze die dingen in mekaar steken.

De locatie om het te fotograferen - het kader zeg maar - was gauw gevonden, namelijk het achterste van een vliegtuig. Een reportageflitser met paraplu zorgt voor de even belichting op de voorgrond. Ik heb er een filtertje voor gezet om de groene TL verlichting geheel te neutraliseren.

Achter meneer De Wyngaert was er iemand bezig naden aan het toespuiten. Het blauwe licht dat ik erin gestoken heb geeft de indruk dat er misschien "gelast" wordt, zoals je op een scheepswerf nogal ziet. Anders vond ik het nogal doods. Hier een blik "voor" en "na". De eerste foto heeft wel al het hoofdlicht door de paraplu.






'k Vond het voor mezelf best interessant om te mogen zien hoe zo'n "klein" onderdeel van een vliegtuig in elkaar gestoken wordt. Vliegtuigen, 't blijft me boeien. Portretfotografie ook.

Huwelijksfotografie - Katleen en Peter

Zaterdag mocht ik getuige zijn van het huwelijk van Katleen en Peter. Eerder berichtte ik al over het passen van het kleed van Katleen bij Linx in Leuven en zaterdag was het dan de grote dag.

Ik heb me verplicht om met 5 beelden iets van de dag te vertellen. Hier komen ze;


Het begon allemaal heel vroeg, ergens bij een kapster op de Diestsesteenweg in Linden. Voor dag en dauw was Katleen er naartoe getrokken om haar haar te laten opsteken. Daarna gingen we huiswaarts waar de visagiste met haar kleurpalet klaarstond om van Katleen een echte "bruid" te maken ...



De wet en de kerk sla ik even over. Niet dat het geen belang had, maar met enkel 5 foto's moet ik wat critisch zijn. Dan maar door naar meubelzaak "Neven". Katleen en Peter hadden namelijk niets aan het toeval overgelaten en hadden als binnenlocatie een meubelzaak genomen. Daar was een passerelle die zich prima leende tot een aantal foto's.
Katleen en Peter hun kindjes liepen daar ook rond (met daarachter de oppas). Temidden de fotosessie kwam Hanne plots in beeld lopen ...



Na de sessie in de meubelzaak en tussen 2 recepties in klaarde het op en heb ik nog wat buitenopnames kunnen maken. Voor de zon moesten we zelf zorgen, maar een reportageflitser met CTO gel brengt je al een heel eind op weg.



Het aansnijden van de taart is een moment waarop het bruidspaar gegarandeerd de fotograaf vergeet. 't Geeft dan doorgaans ook wel een schitterend beeld op ...



En tot slot, de openingsdans ...



't Was een lange, vermoeiende dag - maar ook heel boeiende dag. Blij dat ik erbij mocht zijn, ik hoop van jullie hetzelfde.

IMEC

Vandaag moest ik een portret maken bij IMEC in Leuven.

Tijdens het opstellen van mijn lichten - iets wat zo'n slordige 5 minuten in beslag nam - vertelde de geportretteerde me vanalles over "wafers", het testen ervan en de mogelijke gevaren in het labo ....

Het portret zelf werd gemaakt met 3 lichten. 1 hoofdlicht door een paraplu, komende van links, een "haarlicht", komende van rechts achter en een derde licht voorzien van een blauwfilter om de achtergrond een meer koele aanschijn te geven.

1/250ste f/8

Huwelijksfotografie

Afgelopen weekend heb ik het huwelijk van Katleen en Peter gefotografeerd.

Tijdens de huwelijksmis liepen hun twee jonge rakkers rond in de kerk. Op een bepaald ogenblik werd Hanne zich bewust van mijn aanwezigheid en legde ik ze vast voor de eeuwigheid.

mac

Er zijn zo van die nummers die gewoon perfect klinken. Crowded House heeft er zo'n paar en op "Rumours" van Fleetwood Mac staan er ook zo van die pareltjes die helemaal af zijn, inclusief backings, gitaarrif, ... en zelfs tekst. Nog nooit gehoord op een trouw en ik vraag me af waarom. 't Is een van de weinige nummers die ik meer dan twee keer na mekaar kan horen. Kippevel!

Zou dit dan het mooiste liefdesliedje ooit zijn?

Sweet wonderful you,
You make me happy with the things you do,
Oh, can it be so,
This feeling follows me wherever I go.

I never did believe in miracles,
But I've a feeling it's time to try,
I never did believe in the ways of magic,
But I'm beginning to wonder why.

Don't, don't break the spell,
It would be different and you know it will,
You, you make loving fun,
And I don't have to tell you but you're the only one.

You make loving fun.
You make loving fun.

(Fleetwood Mac - You make loving fun)

Modellenfotografie

't Zat eraan te komen, nog een paar beelden van de shoot met Julie. Een eenvoudige belichting; links van de camera een reportageflitser die door een paraplu flitst, rechts achter Julie een flitser met "snoot" voor het haarlicht. Meer moet dat niet zijn ...

10 jaar!

Morgen is het precies 10 jaar geleden dat ik mijn ja-woord gaf aan Nele.

We hebben in die periode heel wat hoogtes meegemaakt, samen door moeilijke periodes geworsteld, 2 keer van continent verhuisd, 2 fantastische kinderen gekregen, een paar keer van carrière veranderd, een huis gekocht en gerenoveerd .... enfin, meer meegemaakt op 10 jaar dan sommigen in hun hele leven meemaken.

En daar zijn we dankbaar voor natuurlijk. 't Zou geen leven zijn zonder mijn vrouwtje! Een collega fotograaf uit Zuid-Afrika gebruikte ooit eens een uitdrukking - om aan te tonen hoe hij zich zou voelen zonder zijn echtgenote - die ongeveer als volgt ging "ek sou my voel soos een vis oppie land".

Dan liever een visje op ons bord, zoals vandaag in de Adellijke Belofte in Leuven bij onze lunch ter afsluiting van onze eerste 10 jaar huwelijk ...

Ik kijk ongeduldig uit naar de volgende 10 jaar. Met jou, Nele.

Een eigentijdse communie fotoreportage

't Leven maakt soms rare kronkels. Neem nu mijn leven en dat van een vriendin van mij, Niki. Samen maakten we ooit een eindwerk met de geweldige titel "consolidatie van baggerslib in gedraineerde kolommen" (of iets in die zin). We dweepten er met de wetten van Terzaghi en zo ... en hielden er uiteindelijk een diploma en (belangrijker nog) een vriendschap aan over.

Nu, meer dan tien jaar later, doet Niki "iets met computers" en doet Jürgen "niets met baggerslib". Om maar te zeggen ...

Maar Niki vond het wel kunnen om helemaal uit het verre Waasland af te zakken voor een fotoreportage van haar zoontje Nils, die binnenkort zijn communie doet. 't Mocht iets anders zijn dan een gewone witte achtergrond, zei ze me nog. Leuk, dacht ik. Die "witte achtergrond communiefoto's" had ik verleden week al eens gehad (iemand interesse in het zien van wat beelden daarvan?) dus met Nils mocht het iets gewaagder zijn.

We hebben er dan ook een echte modellenshoot van gemaakt, met lichten en al ... Hieronder zien jullie het resultaat.

In het eerste shot heb ik gewerkt met twee losse reportageflitsers op statief, op ongeveer 45° voor Nils. Na een paar testjes gedaan te hebben met Nils te laten komen aanrijden, hebben we toch geopteerd om het iets rustiger aan te doen, omdat de beelden moeilijk haarscherp te krijgen waren. Hier vertrekt hij bijna (vanuit stilstand), waardoor het niet zo'n statisch beeld is geworden.



Opstelling met 3 losse flitsters, de eerste voorzien van een CTO gel (die belicht Nils langs voorafaan), een tweede licht met CTB gel (geeft blauwe achtergrondkleur) en een derde zonder gel (die het "rimlicht" geeft op zijn arm). Ik hou nogal van deze kleurencombinatie. Het leuke eraan is dat je met de witbalans nog heel wat kanten op kunt. Je kan Nils wat "warmer" maken, waardoor het blauw gedeelte zachter wordt. Of je kan hem eerder neutraal maken, waardoor het blauwe sterker tot uiting komt.

Ook de sterke schaduw op de muur vind ik een "bonus" in het beeld. Soit, mij bevalt het en Niki kon het ook best appreciëren ("on-camera" toch).



Daarna was het tijd voor wat meer "close-ups" en vermits de lucht bestond uit grijze wolken, heb ik die uit puur protest zo donker gemaakt, dat je het eigenlijk niet echt meer merkt. Eenvoudige opstelling met twee flitsen die op 45° stonden. De enige "moeilijkheid" bestond er in op te letten dat het stuur van zijn step niet voor een slagschaduw in zijn gezichtje zou zorgen. Opdracht volbracht zou ik zo denken.



Jongens en voetbal blijft een combinatie die werkt. Beeld is gemaakt met 3 flitsers, komende van de zijkanten en de voorkant, bijna op vol vermogen. 'k Wou een soort van "spotlight"-gevoel creëeren, alsof hij in de schijnwerpers van een voetbalstadium stond. Nice try ...



Om het geheel dan nog wat vollediger te maken met wat meer dynamische foto's hebben we Nils een paar keer van een muurtje laten springen. Dat is toch altijd een beetje "trial and error". 't Ware nog leuk geweest als hij recht in de camera had gekeken en misschien eens geknipoogd. Al is dat misschien wat veel gevraagd ...



Ook een balletje trappen leidt tot meer dynamische foto's, daarom, deze magistrale schijnbeweging ...



Deze keer lukte het wel om hem te laten steppen, hem scherp te fotograferen, zijn aandacht erbij te houden en dit alles terwijl er een trein in de achtergrond voorbijdenderde. Well done Nils!




En nog een close-up als afsluiter (hebt ge hem, afsluiter .... afsluiting .... sorry, flauw, maar 't is al laat en de dag is lang geweest).




Enfin, iedereen bleek tevreden na afloop van de sessie en Nils ook (want hij mocht nu - als beloning voor zijn flink meewerken en eigenlijk ook een beetje ter gelegenheid van zijn communie - een horloge gaan kiezen ....). Wat er mij aan deed denken dat ik die van mij nog altijd heb, van zo'n 30 jaar geleden. Geen mens die toen ooit had durven denken dat ik nu dit soort werk aan het doen zou zijn. Zeker ik niet. 't Leven kan soms rare kronkels maken.